• يکديگر را می شناسيم
• بيداری ايتاليا
• حسرت ميزبان
• يونان، برای فرار از سارز
• واكسن بزنيد
• برای سال بعد
• 50 سال با اورست

مهدی طاهری: در حالی كه آميگوهای ايتاليايی به يك فينال تمام ايتاليايی ميان يوونتوس و ميلان افتخار می ورزند، ناظران جهانی به نبرد امشب اولدترافورد از زاويه نگاه كلاسيك فوتبال می نگرند. آنها نمی خواهند صرفا شاهد يك مكاره ايتاليايی باشند بلكه جذابيت هايی را انتظار می كشند كه معتبرترين مسابقه سال بايد به همراه داشته باشد. استاديوم اولدترافورد كه برای نخستين بار در تاريخ خود شاهد يك رقابت تمام ايتاليايی است پيش از اين برای ميلان و يوونتوس به يك كابوس می مانست زيرا هميشه در آنجا حريفی مثل منچستريونايتد منتظرشان بود اما حالا آنها لقب «تئاتر روياها» را به اين استاديوم مدرن 67 هزار نفری داده اند. در عين حال پس از آخرين قهرمانی يك نماينده ايتاليا ـ يوونتوس ـ در ليگ قهرمانان طی هفت سال اخير تنها دومين باری است كه يك تيم اسپانيايی در فينال حضور ندارد. ضمن اينكه آخرين حضور ايتاليايی ها در فينال به سال 1998 برمی گردد. زمانی كه يوونتوس با گل پردراگ مياتوويچ مغلوب رئال مادريد شد. گويا برای شكستن طلسم چهار ساله كالچو در ليگ قهرمانان حتما لازم بود يوونتوس نمايندگان اسپانيايی را پشت سر بگذارد و ستاره هايی را به اشك وادارد كه كوچ آنها از سری آ به لاليگا معادل شكست كالچو تلقی می شد. ستاره هايی مثل زين الدين زيدان، رونالدو و منديتا. وقتی يووه در دل آلپی شكست بازی رفت را با پيروزی سه بر يك مقابل رئال محو كرد همه مطمئن شدند كه ليپی می خواهد چهارمين قهرمانی ظرف هشت سال اخير را برای گورخرها به ارمغان آورد. تازه او دو فصل را هم خارج از تورين سپری كرده است.

ميلان نيز به قدر يوونتوس لياقت های خود را بروز داده بود. پيروزی چهار بر صفر در نخسيتن گام برابر تيمی مثل لاكرونيا، پيروزی بر بايرن مونيخ در دو بازی رفت و برگشت، شكست رئال مادريد و شكستن اسطوره تيم رويايی در سن سيرو نتايجی بوده اند كه ميلان را خيلی زود به عنوان مدعی اين دوره مطرح ساختند. كارلو آنچلوتی كه خود سابقه ای ناموفق در يوونتوس به جای گذارده بود حالا با ميلان شايستگی هايش را ثابت كرده است. او عقيده دارد كه بهترين فرصت ممكن برای خلاص شدن از انگ دفاعی بودن فوتبال ايتاليا و برطرف كردن شبهات موجود در مورد كالچو برگزاری يك فينال كاملا تهاجمی در اولدترافورد است. «ديدار فينال اين امكان را برای فوتبال ايتاليا فراهم می آورد تا توانايی های خود را به معرض نمايش بگذارد. ما می توانيم با سربلندی از پس انتقادات برآييم.» البته خيلی خوش باورانه خواهد بود اگر پيش بينی آنچلوتی را به طور قطعی بپذيريم. آنچه از فينال امشب اولدترافورد انتظار می رود يك نبرد محافظه كارانه ايتاليايی خواهد بود. يك رقابت سخت و فشرده برای پيشگيری از شكست. روشی كه ايتاليايی ها در اكثر فينال های معاصر در پيش گرفته اند. در رقابت های اين فصل سری آ يوونتوس در دل آلپی ميلان را دو بر يك شكست داده و ميلان هم با همين نتيجه در سن سيرو پيروز شده است. در واقع از شش بازی اخير دو تيم تنها يك بازی بوده كه يكی از طرفين با اختلاف بيش از يك گل پيروز شده باشد. يوونتوس و ميلان به عنوان پرطرفدارترين تيم های ايتاليايی چه در داخل و چه در خارج از كشور در مواجهه با يكديگر بسيار متأثر از فشار هوادارانشان هستند كه حاضر نيستند تيم محبوبشان حتی برای يك لحظه در موقعيتی پايين تر از رقيب قرار بگيرد. به همين دليل گرچه بيانكونری و روسونری هر دو قادرند فوتبالی تهاجمی ارائه دهند اما در بازی های مستقيم اين دو آنچه بيشتر به چشم می خورد احتياط و ترس از شكست به رقيب اصلی است.

مارچلوليپی با واقع گرايی بيشتری نسبت به آنچلوتی به حال و هوای بازی فينال توجه دارد: «اين مسابقه ای خواهد بود كه هردو طرف يكديگر را به خوبی می شناسند و می دانند كه بهترين كار ممكن چيست. آنها به خوبی از برگ های برنده خود و طرف مقابل آگاهی دارند و در طول فصل اخير نيز يكديگر را كاملا زير نظر داشته اند. پس هيچ راز نهفته ای بين ميلان و يوونتوس وجود ندارد.» در حقيقت آنچلوتی و ليپی بر اطلاعات درون بازی امشب مشرف هستند آن چه شرايط را غيرقابل پيش بينی می كند جوی است كه از سكوهای اولدترافورد به بازی حكمفرما می شود. به همين دليل آنچلوتی عامل شناخت را چندان موثر نمی داند: «فكر نمی كنم اين فاكتور يك مزيت محسوب شود. من يووه را به خوبی می شناسم اما خب آنها هم ما را می شناسند. به اعتقاد من ما شاهد تغييرات تاكتيكی شگفت آوری نخواهيم بود.» روابط نزديكی بين دو باشگاه وجود دارد. پيپواينتزاگی پيش از آمدن به ميلان مدت چهار سال در يوونتوس بازی كرده بود. همين طور ادگار داويدز بولداگ هلندی يووه اولين بار درفصل 97 ـ 96 با پيراهن ميلان بازی در سری آ را تجربه كرده است. يوونتوس قهرمان دو سال اخير سری آ و موفق ترين باشگاه ايتاليايی از نيمه دهه نود به اين سو شانس بسيار بزرگی برای شكست ميلان و قهرمانی دارد. ميلان يكی از پرافتخارترين باشگاه های اروپايی است و پنج بار قهرمان جام باشگاه های اروپا شده است. اما اگر يووه موفق به شكست روسونری شود آن وقت خود با ركورد ميلان برابری خواهد كرد. پافشاری سيلويو برلوسكونی مالك ميلان بر ارائه فوتبال زيبا ظرف سال های اخير باعث شده ميلان همواره خطی جدای از خط كلی فوتبال دفاعی ايتاليا را پيش بگيرد. در همين راستا تعداد زيادی بازيكن طراح و با قدرت تهاجمی بالا در پيكان هجومی روسونری جمع شده اند به طوری كه آنچلوتی برای انتخاب تركيبی ايده آل از ميان ريوالدو، روی كوستا، سيدورف، سرجينيو و پيرلو همواره با ترديد مواجه بوده است.

البته قدرت تهاجمی ميلان بيشتر به حفظ توپ در زمين حريف منجر شده تا ثبت گل های فراوان در كارنامه تيم. كلارنس سيدورف هافبك خلاق هلندی ميلان كه پيش از اين با آژاكس و رئال مادريد قهرمان ليگ قهرمانان شده اگر امشب نيز جام را بالا ببرد تنها بازيكنی خواهد بود كه با سه تيم مختلف اروپا را فتح می كند. در مقابل فرناندو ردوندو كه قبلا دوبار با رئال مادريد قهرمان اروپا شده امشب حتی روی نيمكت ذخيره ها هم حاضر نخواهد بود. اما شايد بيشترين انگيزه ها از آن ريوالدوی برزيلی باشد. او طی سال های حضور در نوكمپ تنها موفق به كسب يك جام در جام اروپا با باشگاه معظم كاتالان شد و حالا اين شانس را يافته تا در اولين فصل حضورش در سن سيرو خود را در يك قدمی معتبرترين جام اروپا ببيند. حتی اگر باز هم آنچلوتی او را روی نيمكت بنشاند، او آرزو خواهد كرد در پايان روسونری پيروز اين ميدان باشد. يوونتوس تركيبی از قدرت و سرعت است. تيمی كه می تواند به عمق هر دفاعی رسوخ كند و حتی كوچكترين روزنه را برای هر خط حمله قدرتمندی كور نمايد. بزرگترين نقطه ضعف يوونتوس زمانی عيان می شود كه تيم هايی مشابه در مقابلش قرار می گيرند. رقيبانی كه فقط به دو سوی ميدان و آنجايی كه دروازه ها ـ نماد سرنوشت بازی ـ قرار دارند توجه می كنند. ميلان می تواند چنين خصيصه ای را از خود بروز دهد پس شكست يوونتوس غيرممكن نخواهد بود. به خصوص كه غيبت پاول ندود نيروی محركه بيانكونری در دو فصل اخير در اين ميدان خلاء بزرگی در ميانه ميدان گورخرها به وجود خواهد آورد. اما ليپی مثل هميشه با سيگار برگ گوشه لب اتفاقات را با نگاهی مثبت دنبال خواهد كرد: «ما يك تيم بزرگ داريم كه بعضی از آنها می خواهند ثابت كنند سزاوار حضور در تركيب اصلی هستند».

ژاوير ويووير*: پيش بينی ها غلط از آب در آمدند. به همين سادگی! در سال 2002 فوتبال ايتاليا به پايين ترين سطح خود طی دهه های متمادی نزول كرد به طوری كه حتی يك تيم ايتاليايی به جمع هشت تيم برتر اروپا در مرحله يك چهارم نهايی ليگ قهرمانان راه نيافت. اينتر و ميلان هم كه به نيمه نهايی جام يوفا رسيدند خيلی راحت توسط حريفان آلمانی و هلندی از پيش رو برداشته شدند. آمار، ارقام و تحليل ها همه حكايت از آن داشتند كه دوره كالچو ـ نوع خاصی از فوتبال سياسی و تجاری كه توسط رشته كوه های آلپ از فوتبال اروپا متمايز شده ـ به سر آمده است. حتی مفسران بين المللی كالچو با مقاله هايی مستند و با شديدترين لحن ممكن مديران فوتبال ايتاليا را زير سوال بردند. فرقی نمی كرد اين منتقدين ايتاليايی الاصل باشند يا خارجی. چيزی كه حقيقت داشت نگاه منفی جامعه فوتبال به كالچو بود به يك قدرت سپری شده.

بر لبه پرتگاه

آن پيشگويی های منفی بافانه هنگامی كه با آمار و ارقامی موثق دال بر مشكلات مالی باشگاه های ايتاليايی توام شدند، تبديل به سوءظن هايی جدی گشتند. در تابستان 2002 وقتی رونالدو اينترناتزيوناله را به مقصد رئال مادريد ترك می كرد به نظر می رسيد كه مركز ثقل فوتبال اروپا به اسپانيا منتقل گشته و تصور می شد ايتاليايی ها از آن پس فقط بايد به شكوه گذشته دل خوش دارند.

جهش سريع

اما با يك جهش سريع از آغاز نااميدكننده اين فصل سری A ـ كه باشگاه های كوچك و حتی متوسط برای دريافت پول حق پخش بازی هايشان استغاثه می كردند ـ به هفته های اخير، حقيقتا شگفت زده می شويم از اينكه چگونه دو تيم ايتاليايی پای به فينال ليگ قهرمانان گذاردند. آن هم در شرايطی كه تيم هايی از انگلستان، آلمان و به خصوص اسپانيا در ثبات كامل از گردونه رقابت ها كنار رفتند و حتی رئال مادريد با آن شكوه و جلالش نتوانست به فينال راه يابد.

آن قدرها هم بيچاره نبوديم

«در ابتدای فصل فوتبال ايتاليايی می خواست ثابت كند آن قدرها هم كه گفته می شود بد نيست.» اين را سرمربی يوونتوس «مارچلو ليپی» می گويد كه با حذف رئال شگفتی آفرين شد. او می افزايد: «در نيمه نهايی ليگ قهرمانان سه تيم بوديم كه از ايتاليا می آمديم. ما نشان داديم آن قدرها هم بيچاره نبوده ايم.»

تجديد فراش

باشگاه های ايتاليايی كه همواره به ريخت و پاش شهره بودند اين فصل ظاهرا از هزينه های خود كاسته بودند اما خريدهای فصول گذشته آن قدر درشت بودند كه برای چند سال كالچو كفايت كنند. تازه ايتاليايی ها در مقايسه با قبل كمتر ريخت و پاش كردند وگرنه هنوز هم ارقام نجومی كه شش باشگاه بزرگ كشور چكمه ای می پرداختند، سر به فلك می زد، با اين تفاوت كه كالچو طی فصل گذشته سعی كرد خريدهای خارجی را محدود كرده و تنها به مبادله بازيكنان و سرمايه های موجود در سری A بسنده كند. مثلا اينترميلان پول درشتی برای خريد هرنان كرسپو از لاتسيو پرداخت كرد و انتقال نستا و كاناوارو به ميلان و اينتر در زمره گران ترين نقل و انتقالات اروپا بودند. خلاصه اينكه گردش پول در كالچو به خاطر بروز مشكلات مالی عاقلانه تر از قبل شده بود.

ساده زيستی

گذشت آن روزهايی كه در اوايل دهه نود بزرگ ترين ستاره های دنيای فوتبال جذب سری آ می شدند. حالا آن افكار بلندپروازانه جای خود را به ايده آل های ساده تری داده اند. ميلان و يوونتوس كه به فينال ليگ قهرمانان رسيده اند مردانی مثل آنچلوتی و ليپی را بر نيمكت خود دارند كه هر دو با ارزش های بنيادی فوتبال ايتاليا آشنا هستند. ارزش هايی كه پيش از هر چيز استيل و ديسيپلين كاری را آموزش می دهند.

بازيكنان درخشان

فوتبال ايتاليا شهرت خود را به خصوص در رقابت های ليگ قهرمانان به خاطر يك شيوه ناخن خشكانه بازی به نام «كاتاناچيو» به دست آورده اما اين فصل به لطف بازيكنان مستعد ميلان و يوونتوس بيشتر به بازی تهاجمی گرايش داشته اند تا آن سبك دفاعی و خسته كننده و اگر اينتر يا رم جلوه هايی از كاتاناچيو را به نمايش گذاشته اند به قدر كافی سرزنش شده اند.

ستاره های يووه

يووه در بازی فينال پاول ندود را به همراه نخواهد داشت اما مارچلوليپی كه ظرف يك هفته بيست و هفتمين قهرمانی و بليت اولدترافورد را همزمان برای گورخرها به دست آورد مهره های ارزشمند ديگری در ميانه ميدان دارد: ادگار داويدز، مائورو كامورانزی، آلساندرو تاكيناردی و جيانلوكا زامبروتا. يووه در خط حمله نيز بسيار غنی است و اين شانس را دارد كه از ديويد ترزگه، الساندرو دل پيرو، ماركو دی وايو و مارچلو زالايتا در اوج آمادگی بهره برد. ضمن اينكه خط دفاع يوونتوس همچنان يك ركن قابل اتكا است و مجموعه ای از مهره های باتجربه و كاركشته را كه استاد برهم زدن نقشه های تهاجمی حريفان هستند در اختيار دارد.

شكوه ميلان

ميلان با فرم دفاعی مورد علاقه آنچلوتی كمی دو دل به نظر می رسد. او دوست دارد مطابق الگوهای سنتی دو مهره دفاعی قديمی ميلان، پائولو مالدينی و الساندرو كاستاكورتا را عقب زمين با هم تركيب كند. در جلوی اين خط دفاعی آنچلوتی از دو بازيكن متعلق به دو طيف كاملا متفاوت فوتبال ايتاليا بهره می برد. آندره آپيرلو و گنارو گتوسو. در مجموع سيستم بازی ميلان بيشتر با سليقه فوتبال دوستان تطبيق دارد و به كارگيری چند فانتزيستای نامی چون ريوالدو، روی كاستا و سيدورف اين تيم را به رويای «سامبای فوتبال» نزديك تر ساخت.

آتش و التهاب

با اين وجود آن شور و هيجانی كه در بازی يوونتوس وجود دارد در ميلان به چشم نمی خورد. چنانكه دربی ميلان در مرحله نيمه نهايی ليگ قهرمانان حوصله خيلی ها را سر برد اما رقابت رئال و يوونتوس در تورين نمايش زيبا و ديدنی از فوتبال ناب بود.

افتخار ايتاليا

هر طرف پيروز ديدار فينال شود افتخاری است برای ايتاليا. البته شانس يوونتوسی كه سری آ را نيز فتح كرده بيشتر از حريف ميلانی است. تا پيش از اين فصل فقط اسپانيايی ها موفق شده بودند، سه نماينده در جمع چهار تيم پايانی يك رقابت اروپايی داشته باشند و يك فينال تمام اسپانيايی برگزار نمايند اما حالا ايتاليايی ها هم به چنين افتخاری دست يافته اند. يك فينال تمام ايتاليايی همان رويايی كه برلوسكونی در مخيله می پروراند.

* «ژاوير ريووير» دبير بخش ورزش بريتانيا در روزنامه اكيپ فرانسه و نويسنده سايت يوفا

سهيلا قسمی:‌ از آنجايی كه به كمك فوتبال، بزرگ ترين موفقيت های تجاری ممكن نصيب شهر منچستر می شود و از آنجايی كه اين شهر معتبرترين استاديوم سراسر انگلستان را در اختيار دارد، پس بنابراين منچستر شايستگی ميزبانی فينال ليگ قهرمانان اروپا را به درستی دارد. استاديوم اولدترافورد باشگاه منچستر يونايتد در حال حاضر شصت و هشت هزار نفر جمعيت دارد و اگر هنوز هم افرادی در مورد اينكه منچستر شهر فوتبال است ترديد دارند، كافی است تعداد باشگاه های حرفه ای اين منطقه را بشمارند. در سراسر اين منطقه لااقل هشت باشگاه حرفه ای يافت می شود. در اينجا بايد خاطرنشان كنيم كه منچستر فقط شهر فوتبال نيست. نخستين انقلاب صنعتی هم در اين شهر روی داده و از منچستر نخستين شهر مدرن حقيقی (كاتن پوليس ـ CottonPolis) ساخته است. پس از اين جريان، منچستر به ورزش و تفريح روی آورد و در قرن بيست و يكم نيز تبديل به كانون تفريح و ورزش در سراسر جهان شد. گروه های موسيقی با استعداد متعددی در اين شهر تشكيل شد و منچستر به دليل تفريحات شبانه اش شهرت يافت. اين مسئله به فرهنگ آنها هم راه يافت و بيش از 43 هزار صندلی در تئاترها و 56 موزه و گالری و بناهای دوران ملكه ويكتوريا تمام مردم را به سوی خود جلب كرد.

جذابيت

تاريخ منچستر از رومن های قدرتمند تا غول صنعتی كنونی كه بر صنعت پنبه تكيه دارد، ادامه می يابد. بيشتر از طريق كانال های آبی خدمات رسانی صورت می گيرد و بايد به هر قيمت شده به كاسلفيلد هريتيج پارك در منتهااليه جنوبی دينزگيت رفت. در آنجا می توانيد ويرانه دژهايی كه در مركز آبراه ها قرار دارند را ببينيد و تحسين كنيد. در همان مسير موزه علوم و صنعت در فاصله ای نه چندان دور نمايان است و تاريخ چاپ، الكتريسيته و صنعت نساجی در دوره های مختلف را نشان می دهد. موزه شهر بيشتر آثار دوران قبل از رافائل را گردآوری كرده و نقاشی محلی ال اس لاوری نيز در آن به چشم می خورد. هتل شهر منچستر مسلما تاثيرگذارترين ساختمان شهر است و نمونه ای به جای مانده از دوران گذشته و ملكه ويكتوريا به شمار می رود. اين بنای نئوگوتيك توسط آلفرد واترهاوس طراحی شد و در سال 1877 هم ساخت آن به پايان رسيد. اين بنا در اصل به افتخار صنعت شهر و ساكنان آن ساخته شده است.

معرفی باشگاه

پيدايش باشگاه منچستر يونايتد به سال 1878 و زمان تشكيل نيوتن هلث ال. وای. آر برمی گردد. اين تيم متشكل از كارگران شركت راه آهن بود و در سال 1892 به ليگ فوتبال انگليس ملحق شد. اين باشگاه در سال 1902 شكست خورد، اما توانست به سرعت پيشرفت كند و تبديل به يكی از ثروتمندترين و شهيرترين های جهان شود. اين باشگاه در فصل های بعدی پستی بلندی های بسياری را پشت سر گذاشت. اما در سال 1945 با آمدن مربی جديدی به نام مت بازبی باشگاه كاملا متحول شد و وضعيت پايداری پيدا كرد. تجربيات 25 سال گذشته به يونايتد امكان داد تا تبديل به تيمی معتبر در سطح جهان شود و به صورت تيم فعلی درآيد. علی رغم تراژدی ای كه به علت سانحه هوايی ششم فوريه 1958 در مونيخ به وجود آمد و بيشتر شاگردان بازبی كشته شدند، اين روند رو به جلو همچنان ادامه يافت. بازبی خودش با وجود مصدوميت های شديد زنده ماند و تيمی تشكيل داد كه در فصل 68-1967 فاتح جام قهرمانان باشگاه های اروپا شد و به اين ترتيب اولين بازيكن انگليسی ای شد كه توانست اين عنوان را به خود اختصاص دهد. مربی فعلی تيم يعنی سرآلكس فرگوسن با قهرمانی تيمش در جام قهرمانان يوفای سال 1999 و پيروزی بر بايرن مونيخ در شرايطی كه كاملا دشوار و غيرممكن به نظر می رسيد خود را به شهرتی هم سطح مربی اسطوره ای منچسترسيتی رسانده است. آنها در آن ديدار و در وقت اضافه دو گل به ثمر رساندند و سومين قهرمانی تاريخی را نصيب خود كردند.

معرفی استاديوم

استاديوم اولدترافورد با ظرفيت 68 هزار نفر يكی از استاديوم های اروپا است. يكی از بزرگ ترين بازيكنان تاريخ منچستر به نام سربابی چارلتون به آن لقب «تئاتر روياها» داده. معمولا اين استاديوم ميزبان بزرگ ترين رويدادهای ورزشی است. جايگاه اصلی تماشاگران در قسمت شمالی واقع شده و بزرگ ترين سقف بی ستون سراسر اروپا را دارد. همچنين موزه يونايتد، رستوران ردكفه، اتاق ويژه جام ها و قسمت اداری نيز در اين بخش واقع شده است. جايگاه جنوبی هم گسترش يافته و در جايگاه قسمت شرقی فروشگاه بسيار بزرگی قرار دارد. جايگاه غربی كه بيشتر به استرتفورداند معروف است، اخيرا با تغييراتی مواجه بوده است. در سال 2000 هم رديف ديگری به آن اضافه شده است. مجسمه دنيس لاو كه به پادشاه استرتفورد مشهور است در سالن آنجا جا خوش كرده است.

محل سكونت

منچستر شهری نيست كه تنها هتل های مجلل برای سكونت ثروتمندان در آنجا يافت شود. از زمان بازی های كشورهای مشترك المنافع در سال 2002 تعداد بسياری هتل در اين شهر ساخته شده است. برای جزئيات بيشتر می توانيد از سازمان توريسم منچستر كه در هتل شهر واقع شده اطلاعات بيشتری به دست آوريد. احتمالا اين هتل ها به مناسبت برگزاری فينال ايتاليايی شاهد حضور ايتاليايی های بسياری خواهد بود. اين شهر صنعتی و مردمان پرتلاشش كه به شهر خود و استاديوم بزرگ آن می بالند امروز شاهد ديداری خواهند بود كه هيچ حس و شوری را در وجودشان برنمی انگيزد. شايد در اين فينال يك سويه بزرگ ترين حسرت نصيب اين ميزبانانی باشد كه انگيزه ای برای حضور در استاديوم ندارند.

• يونان، برای فرار از سارز

فدراسيون بسكتبال روز دوشنبه اعلام كرد: در نشست هيأت رئيسه فدراسيون بين المللی بسكتبال كه در شهر سن خوآن ـ پورتوريكو برگزار شد، يونان به جای مالزی به عنوان ميزبان مسابقات بسكتبال قهرمانی جوانان جهان برگزيده گرديد. به اين ترتيب اين مسابقات از روز 19 تيرماه سال جاری به ميزبانی شهر تسالونيكا يونان آغاز خواهد شد. در اين مسابقات 16 تيم از 5 قاره جهان حضور خواهند داشت كه تيم های شركت كننده در چهار گروه چهار تيمی به رقابت می پردازند. اين مسابقات پيش از اين قرار بود در مالزی برگزار شود، كه به دليل گسترش بيماری سارز در منطقه شرق و جنوب شرق آسيا لغو شد. تيم های پورتوريكو، يونان و آنگولا، 3 تيم هم گروه تيم ايران در رقابت های فوق خواهند بود.

• واكسن بزنيد

اگر ورزشكار حرفه ای هستيد و مثل بقيه آدم ها از بيماری هايی مثل هپاتيت A و B و C و D و... می ترسيد می توانيد برای مايه كوبی به فدراسيون پزشكی مراجعه كنيد. همه چيز آماده است، هم دكتر است، هم سرنگ و امكانات. رئيس سازمان هم لزوم واكسينه شدن ورزشكاران را تاييد كرده. از اين آمپول ها تا می توانيد بزنيد ولی شما را به مقدساتتان دوپينگ نكنيد.

• برای سال بعد

چند روز قبل مسابقات قهرمانی جهان در رشته تنيس روی ميز به پايان رسيد و با قهرمانی ورزشكار اتريشی، پرونده مسابقات بسته شد و در پاريس ميزبان مسابقات نيز ميزها جمع آوری شد. اما تحرك و جنب وجوش ميزبان سال آينده مسابقات از همين حالا آغاز شده است. طبق برنامه قرار است كشور كوچك قطر ميزبان بازی های سال آينده باشد. تا اينجای كار به دليل اوضاع نامشخص در خاورميانه ممكن است كه حتی ميزبانی قطری ها هم قطعی نباشد. طبق اظهارات سخنگوی فدراسيون جهانی تنيس روی ميز قطر موظف است به تمامی اعضای شركت كننده در مسابقات از جمله رژيم اشغالگر قدس رواديد صادر كند. پيش از اين رئيس فدراسيون جهانی تمام تيم ها را متعهد به حضور در مسابقه صرف نظر از مليت ها كرده بود و به همين دليل دو تنيسور عرب را كه از مسابقه دادن با نمايندگان رژيم صهيونيستی خودداری كرده بودند تا پايان سال محروم كردند.

• 50 سال با اورست

به منظور بزرگداشت پنجاهمين سالگرد فتح قله اورست، كوهنوردانی از كشورهای سراسر جهان كه تاكنون موفق به صعود به اين قله شده اند در پايتخت نپال گرد هم می آيند. به گزارش خبرگزاری رويترز از كاتماندو، غريزه «سلطه جويی انسان» مهمترين انگيزه اين كوهنوردان است كه آنان را در سالگرد فتح قله اورست به نپال كشانده است. «ادموند هيلاری» با خستگی و بيماری ناشی از نوشيدن آب آلوده در هندوستان، روز جمعه گذشته خود را با ويلچر به كاتماندو رساند. «جاملينگ نورگای شرپا» پسر «تدزينگ نورگای شرپا» به نيابت از پدرش كه همراه با هيلاری نخستين فاتحان قله 8 هزار و 848 متری اورست بودند، در اين مراسم حضور يافته است. پيتر هيلاری پسر بزرگ ادموند هيلاری و جاملينگ نورگای شرپا خود نيز افتخار صعود به اورست پس از پدرانشان را در كارنامه دارند. «يونكو تابی» ژاپنی كه در سال 1975 نام خود را به عنوان نخستين زن فاتح اورست ثبت كرد، از ديگر افرادی است كه خود را به نپال رسانده است. وی ضمن گلايه از شلوغی «بام جهان» كه اين روزها افراد زيادی خيال صعود بدان را در سر می پرورانند، خواستار اين است كه اورست چند روزی فرصت نفس كشيدن بيابد. كاتماندو همچنين ميزبان دو كوهنورد برجسته به نام «هابلر» و «رين هولد مسنر» از آلمان و ايتالياست كه 25 سال قبل تصميم به فتح اورست گرفتند تا ثابت كنند بدون كپسول اكسيژن نيز می توان موفق شد. به غير از ستارگان بزرگ و صاحب نامی كه برای جشن پنجاهمين سال فتح «بام جهان» توسط هيلاری و تنزينگ در كاتماندو گردهم آمده اند، برگزاركنندگان اين مراسم پيش بينی می كنند بين 400 الی 500 نفر ديگر ظرف روزهای آتی از راه برسند. در ميان اين ميهمانان شمار زيادی از شرپاها (راهنمايان محلی كوهنوردان) حضور خواهند داشت كه تاكنون محور اصلی صعود كوهنوردان به اورست بوده اند. علاوه بر سخنرانی و برگزاری همايش ها و نمايشگاه های مختلف، شركت كنندگان در اين مراسم به صورت دسته جمعی در خيابان های كاتماندو رژه می روند. در روز چهارشنبه كوهنوردان عازم دهكده كاكانی در 40 كيلومتری شمال كاتماندو شده و به ياد 170 كوهنورد كشته شده در اورست در پاركی به نام «يادبود كوهنوردان بين المللی» نهال می كارند. اين پارك از سوی اتحاديه كوهنوردان نپال تاسيس شده است تا بستگان قربانيان اورست مكانی برای گراميداشت ياد عزيزان خود داشته باشند. در روز پنج شنبه كسانی كه در مبارزه با سرما و يخ و سايه مرگ در اورست نجات يافته اند پيروزی اراده انسانی بر مرتفع ترين و مرگ آورترين قله جهان را جشن خواهند گرفت. آيين پنجاهمين سالگرد فتح اورست روز 29 ماه مه (هشتم خردادماه) با اهدای مدال هايی از سوی «جيانندرا» پادشاه نپال پايان خواهد يافت.