اين روزها كمتر پيراهن يقه ديپلماتی می پوشد اما رفتارش همچنان ديپلماتيك است. آرام سخن می گويد و حركاتش تانی خاصی دارد. تعامل سياسی ترين وزارتخانه اقتصادی ايران با ديگر كشورها و شركت های بين المللی نفتی كه عموما پشت پرده بسياری از تحولات سياسی ـ اقتصادی جهان به شمار می روند از اتاقی با يك ميز كنفرانس 12 نفره، چند صندلی مبله و ميز كار مشرف به خيابان (در طبقه سيزدهم) هدايت می شود. اهل مصاحبه نيست بنابراين مدت ها طول می كشد تا نخستين گفت وگوی مطبوعاتی اش را در سمتی كه از حساسيت خاصی برخوردار است بپذيرد. صبح يك روز گرم از آخرين ماه تابستان ،1381 بيژن نامدار زنگنه (با سابقه ترين وزير جمهوری اسلامی) پای حكمی را امضا كرد كه به موجب آن نماينده دائم ايران در سازمان ملل متحد می بايست پس از اقامتی چهارساله در نيويورك، سكاندار روابط بين الملل وزارت نفت باشد. زنگنه كه به انتصاب مديران عالی رتبه در مسئوليت های نفت شهرت دارد همكار قديم دولتی اش را بر صندلی ای نشاند كه بسياری معتقدند از مهمترين پست های سياسی ـ اقتصادی و حتی امنيتی كشور است چه اينكه وزير صنايع سنگين دولت هاشمی رفسنجانی از اين پس فرد شماره يك مذاكرات كارشناسی نفتی خواهد بود. می گويند تائيديه مراجع عاليرتبه نظام را دارد. اهل كار شورايی و كوچك كردن دولت است حتی اگر به قيمت از دست دادن صندلی وزارتش تمام شود. اگر در مذاكرات نفتی حاضر باشيد تعاملش با زنگنه قطعا برايتان جالب خواهد بود. هادی نژادحسينيان 57 سال بيشتر ندارد اما كمی شكسته تر شده است. وی پس از اتمام رشته راه و ساختمان در مقطع مهندسی دانشگاه تهران به آمريكا می رود و پس از اخذ مدرك كارشناسی ارشد و دكتری از دانشگاه جورج واشنگتن با پيروزی انقلاب به ايران برمی گردد. وزير راه و ترابری، معاون وزير نفت در امور مشاركت ها، وزير صنايع سنگين، معاون وزير نفت در امور بين الملل و نمايندگی ايران در سازمان ملل متحد سمت هايی است كه هادی نژادحسينيان پيش از پست جديدش عهده دار بوده است. وی پس از اينكه كاظم پور اردبيلی نتوانست رای وزرای اوپك را برای كسب دبيركلی اين سازمان جلب كند از جانب وزير نفت به عنوان نامزد جديد ايران برای تصدی اين پست معرفی شده است. مذاكراتش را با توتال در قرارداد فازهای 2 و 3 پارس جنوبی در شرايط تحريم مشكل ترين مذاكره نفتی اش می داند، مصاحبه كه تمام می شود نزديك يك ربع ايستاده سخن می گويد و پيش از آن مطمئن اش می كنم كه ضبط خاموش است...

حادثه كوی دانشگاه بدون گذر از معابر پرپيچ و خم و سنگلاخی تدبيرها و تمهيدها حادث شد و چنان سريع بود كه در باورها نمی گنجيد چه رسد به اينكه قابل پيش بينی و تخمين باشد. البته در اينكه نهاد دانشگاه و قشر دانشگاهی و دانشجو، اصلی ترين حلقه قوت و يا ضعف يك نظام است هيچ ترديدی وجود ندارد و كاملا اهميت اين موضوع بر همگان واضح و مبرهن است. دانشگاه هم می تواند در چهره يك «تذكر» و هم در سيمای يك «فرصت» جلوه گر شود. دانشگاه مناسب ترين مرغزار كشت و برداشت بذرهای فكری ـ سياسی است. اما به چه دليل يا دلايلی به نبض های نامنظم اين قلب تپنده توجه نشد جای بسی سوال است. اكنون كه در سالگرد حادثه كوی دانشگاه قرار داريم به بهانه اين مناسبت با بررسی و بازخوانی آنچه بر جنبش دانشجويی گذشت، نقاط قوت و ضعف اين جنبش را در مقايسه ای نظری با ديگر مدل های جنبش دانشجويی مورد نقد و بررسی قرار خواهيم داد. در اين نوشتار با طرح نظريات ترقی خواهانه و نقادانه بر ماهيت جنبش دانشجويی اروپا ـ كه منبعث از رخدادهای سال های پايانی دهه 60 در اين قاره است ـ به مقايسه نظری ـ تطبيقی آن با جنبش دانشجويی اصلاح طلب ـ پرداخته شده است.

گرفتاری هايی هست كه درباره آنها كار چندانی نمی توان كرد؛ گرفتاری هايی كه اگر هم رفع شوند در حيات ما نخواهد بود. در كوتاه مدت، گره از معدود گرفتاری هايی گشوده خواهد گشت اما بسياری از اينها چندان مورد توجه ما و مسئله ما نيستند. بحث حقوق مؤلف (كپی رايت) سال ها جسته گريخته در ايران جريان داشته بی آنكه اتفاق نظری، اگر نه وسيع، دست كم در ميان اهل قلم و نشر فراهم آيد، يا حتی دامنه موضوع روشن شود. كليت موضوع حكايت از آن دارد كه بجاتر می بود اهل قلم به اهل كسب رهنمود بدهند، اما عملا كار به اين ترتيب پيش می رود كه مقام های اداری برای اهل قلم تعيين تكليف می كنند. در گروه اخير، ظاهرا همه ترجيح می دهند به انتظار قوانينی كه ناگزير و به حكم روابط بين المللی تصويب خواهد شد بنشينند.

گويی همه منتظر برپايی يك همايش دو روزه بودند تا ميزان ارادت و توجه خود را به مسائل محيط زيست نشان دهند. ابزارهای قانونی و تسهيلاتی كه ساليان متمادی مورد نياز مجريان حفاظت از محيط زيست بود تا به واسطه اين امتيازها، باقی مانده اكوسيستم موجود حفاظت شود، در يك همايش دو روزه مطرح و كالبدشكافی شد. بر ميزان همكاری و موافقت های ميهمانان، پيشاپيش، حساب باز شده بود. پيش از آغاز برنامه، دست اندركاران می دانستند دادگاه های تخصصی برای رسيدگی به دعاوی محيط زيست ايجاد خواهند شد و هيأت های كارشناسی برای ارزيابی قوانين و مقررات محيط زيست و منابع طبيعی با همكاری سه قوه مقننه، مجريه و قضاييه فعاليت خود را آغاز خواهند كرد. به اعتقاد برگزاركنندگان همايش حقوق محيط زيست، برگزاری اين همايش كمك كرد تا قضات و كارآموزان قضايی بپذيرند تا دوره های توجيهی حقوقی و زيست محيطی را بگذارند و اذهان مديران و مسئولان ديگر سازمان ها با چالش های زيست محيطی ايران آشنا شود، اما گويی بايد پذيرفت كه اين قانون نانوشته و تغييرناپذير كشور ما است كه محيط زيست وسايل مرتبط آن نيز همچون برخی مسائل ديگر در حد بله، حتما، انشأالله، در اولين فرصت و اگر بودجه بود و. . . خلاصه می شود. در همايش دو روزه حقوق محيط زيست رئيس قوه قضاييه و رئيس ديوان عدالت اداری و بسياری ديگر حضور داشتند، هرچند با حضور اين افراد تصور می رفت برپايی اين همايش سرآغاز تحولات اساسی در نجات محيط زيست ايران باشد، اما در نهايت اعلام شد؛ ضرورت تصويب فوری قوانين به منظور نجات باقيمانده اكوسيستم ها و منابع طبيعی ارزشمند كشور و تثبيت حاكميت مالكيت سازمان حفاظت محيط زيست در مناطق چهارگانه تحت الحفظ اين سازمان لازم است كه مورد تأييد قرار گيرد. به كلامی ديگر شايد بتوان خوش بينانه به اين ضرورت تصويب نگريست و اميدوار بود حتما مالكيت مناطق چهارگانه به محيط زيست واگذار خواهد شد. اما اين تنها اميدواری همايش حقوق محيط زيست نبود. شركت كنندگان در همايش، همچنين بررسی علل عدم اجرای تقسيمات و آرای مراجع قضايی در زمينه حفاظت محيط زيست و رفع موانعی را كه موجب صدور احكام مغاير با اصل 50 قانون اساسی می شود را خواستار شدند.

كشتی با داشتن مقام قهرمانی سال 2002 كشتی آزاد جهان نياز به آرامش و برنامه مدون دارد تا بتواند در جهانی سال 2003 در نيويورك نه تنها از عنوان سال گذشته خود دفاع كند بلكه سهميه لازم را نيز برای حضور در بازی های المپيك 2004 به دست آورد. اما گويا چنين به نظر می رسد كه جرياناتی در كار است تا نگذارند كشتی روند طبيعی خود را طی كند كه اگر عوامل پشت پرده اين جريانات توفيق حاصل كنند، سند نابودی ورزش اول كشور را حداقل در يكی دو سال آينده امضا خواهند كرد. در همين رابطه می توان به مهمترين مسئله روز يعنی استعفای «رسول خادم» قهرمان سابق جهان و المپيك پرداخت كه يكی دو هفته قبل از انتخابات شورای شهر تهران با به توافق رسيدن با محمدرضا طالقانی رئيس فدراسيون كشتی مسئوليت حوزه فنی، فرهنگی و علمی را پذيرفت و در كنار برنامه ريزی و انتخاب كادر فنی تيم های ملی در رده های مختلف خود نيز رهبری تيم ملی بزرگسالان را به عهده گرفت.