|
كافی بود نمايشگاه سه روزه امارات عربی متحده در تهران كمی بيش از اين دوام داشته باشد تا نيمی از سرمايه گذاری مستقيم خارجی ای را كه دولت با تمام توان و رايزنی های سياسی ـ اقتصادی خود در مدت يك سال جمع كرده بود، دو دستی تقديم شيخ نشين های امارات كند. در حالی كه سفرا، نمايندگان و فرستادگان ويژه دولت و گاه گاهی شخص رئيس جمهوری پس از ساعت ها مذاكرات سخت و طاقت فرسا، خارجی ها را سرانجام، راضی می كنند تا بيايند و در ايران سرمايه گذاری كنند، كسانی هم در داخل رايزنی هايی را انجام داده اند، تا به راحتی آن سرمايه ها از كشور خارج شود. شايد همان طور كه جذب سرمايه گذاران خارجی همراه با يكسری امتيازات خاص در حوزه های سياسی و اقتصادی همراه است، بيرون بردن اين سرمايه ها امتيازاتی مشابه به همراه داشته باشد. اين از آن مواردی است كه در چند ماه آينده سر و صدايش بلند خواهد شد. . . ايران سرزمين عجايب است. از يك طرف همه فرياد می زنند نياز به سرمايه گذاری خارجی برای برون رفت از معضلات شديد اقتصادی، اجتماعی موجود، احساس می شود و گاه اين احساس تبديل به ضرورت می گردد. اما در همان زمان، يك نمايشگاه سه روزه زير نظر وزارت بازرگانی و در بيخ گوش مركز توسعه صادرات و البته با حمايت آنها و يقينا با كمك بسيار زياد مقامات صاحب نفوذ و صاحب سرمايه در محل دائمی نمايشگاه های بين المللی تهران، همان سرمايه ها را با تسهيلات ويژه و استثنايی به امارات عودت می دهند. اگر ايران نخستين واردكننده صادرات مجدد امارات عربی است، در عوض امارات هم نخستين جذب كننده سرمايه های ايرانی است و اگر ايران سرزمين عجايب است، حالا اماراتی ها با ايده ای كه به قول خودشان هشتمين پديده عجيب دنيا است و دومين پديده ای كه پس از ديوار چين می توان آن را از روی كره ماه به راحتی ديد، قصد سرمايه های ايرانيان را كرده اند... | 
