|
ترجمه عباس فتاح زاده: شركت ها و فروشگاه ها در ژاپن مجبورند به محصولات خويش به صورت گسترده چوب حراج بزنند. سير نزولی قيمت اجناس، هم دارای جنبه های مثبت است و هم منفي؛ اما جنبه منفی آن روز به روز شدت بيشتری پيدا می كند.
• • •
چيو كادوتا با قيافه ای جدی می گويد: «ما به اين غذا می گوييم غذای دوران كاهش قيمت ها. » بعد می خندد و از داخل كاسه چينی سفيد و بزرگی برنج پخته را به همراه برش های سرخ شده گوشت گاو و حلقه های پياز با حرارت و اشتياق می خورد. اين غذا «گيودون» نام دارد و هر پرس از آن در رستوران های زنجيره ای يوشی نويا با قيمتی معادل حدود دو يورو به فروش می رسد. كادوتا می افزايد: «اين غذا نوعی ناهار سبك محسوب می شود» بعد از آن نوشابه اش را تا ته سركشيده و از رستوران خارج می شود. صحنه فوق يكی از جنبه های خوشايند كاهش قيمت ها در ژاپن محسوب می شود. غذای گيودون به اين علت لقب «غذای دوران كاهش قيمت ها» راكسب كرده كه تا دو سال پيش حدود 3 يورو قيمت داشت اما حالا به 2 يورو رسيده است. از دو سال پيش در ژاپن رقابت سخت و بی رحمانه ای ميان عرضه كنندگان غذاهای آماده در گرفته كه به كاهش قيمت ها انجاميده است. مك دونالد، كنتاكی فرايد چيكن، موسبورگر و بسياری از رستوران های زنجيره ای كوچك تر شروع به كاهش قيمت همبرگر، سوپ و پرس های ساده برنج كردند. رستوران های يوشی نويا هم مجبور به پيروی از روند كلی شدند. در شرايط جديد ديگر غذای ساده گيودون بيش از دو يورو فروش نمی رفت. البته رستوران های يوشی نويا به سبب كاهش قيمت ها ظهرها دو برابر گذشته گيودون می فروشد و اين غذا لقب «غذای دوران كاهش قيمت ها» را دريافت كرد.
ارقام انتزاعی كاملا واقعی می شوند
ژاپنی ها كاهش قيمت ها را «دفوری» می نامند و اين روزها همه جا آن را احساس می كنند. در رستوران، در مغازه لباس فروشی، فروشگاه های محصولات مصرفی و در مراكز معامله اموال غيرمنقول. اقتصاددان های ژاپنی ميزان تغيير كلی قيمت ها در ماه آوريل را منفی 4/0 درصد پيش بينی می كردند. اما برخی پيش بينی مذكور را غيرواقعی و انتزاعی می دانستند. با اين حال قشر متوسط جامعه ژاپن به طرق مختلف در زندگی روزانه خويش تغيير مذكور را عملا تجربه می كند. آيی جی يوكوياما، اقتصاددان موسسه AIG گلوبال اينوستمنت، می گويد: «كاهش قيمت ها همواره دو چهره دارد: يك چهره خوب و يك چهره بد». او می افزايد، در گذشته قيمت ها در ژاپن بسيار بالاتر از كشورهای توسعه يافته بود و حالا كاهش قيمت ها می تواند در سرزمين گران ژاپن اثرات مثبتی داشته باشد. يوكوياما در اثبات ادعای خويش به قيمت زمين در اطراف قصر امپراتور ژاپن در توكيو اشاره می كند. اين ناحيه كه دربرگيرنده شش كيلومتر كانال آب و جاده است در سال 1990 يعنی زمان اوج قيمت زمين در ژاپن، به اندازه كل ايالت كاليفرنيای آمريكا قيمت داشت. اما اكنون اين قطعه زمين 2 كيلومتر مربعی تنها به اندازه نصف شهر لس آنجلس قيمت دارد. يوكوياما پيش بينی می كند: «توجه به نمونه مذكور نشان می دهد ژاپن برای رسيدن به سطح بين المللی قيمت ها بايد چند سال همچنان از سقوط قيمت ها رنج ببرد. »
كاهش سفرهای تفريحی
باز می گرديم به شمال شهر بندری يوكوهاما، جايی كه چندان فاصله ای با شعبه رستوران يوشی نويا ندارد. يك چرخ بزرگ نگاهمان را به سوی يك ساختمان عظيم و تازه تاسيس می كشاند. چرخ مذكور سمبل فروشگاه محصولات خانگی هانكيو است كه دو سال از عمر آن می گذرد. بيش از شصت نمايندگی شركت های ژاپنی و خارجی در هفت طبقه گرد هم آمده اند. هجوم مشتری ها به اين ساختمان فراتر از حد معمول است و در مقايسه با مراكز خريد سنتی در منطقه اينجا مشتريان بيشتری را می توان ديد. با وجود اين ساختمان هانكيو نيز همانند سايرين از مشكل مشترك رنج می برد: كاهش قيمت ها. آكيرا نيشی اوكا، يكی از مديران بازاريابی هانكيو، می گويد: «فردا قيمت ها مناسب تر خواهد بود! اين به شعار همه مشتريان بدل شده و كار فروش را بسيار دشوار می سازد. » در چنين شرايطی فروشگاه های كوچك عادت كرده اند كه خود را محدود به فروش برخی كالاها با شرايط ويژه كنند تا اصلا بتوانند مشتريان را به داخل مغازه بكشانند. نيشی اوكا زير لب می گويد: «مغازه هايی كه به حراج كالاهای خويش نمی پردازند در رقابت با مراكز خريد نمی توانند به بقای خويش ادامه دهند.
پدران و مادرانی كه پس از خريدهای ارزان خويش از هانكيو خوشحال در رستوران ارزان طبقه هفتم مشغول به غذا خوردن می شوند، نمی توانند از صحبت درباره شرايط نامناسب خويش صرفنظر كنند. هيروشی ماتسوموتو، پدر سه فرزند كه سرپرستی يك گروه تبليغاتی در يوكوهاما را بر عهده دارد، از چهار سال پيش ديگر پاداش های آخر سال و تابستانی چندانی دريافت نمی كند. او می گويد: «تابستان امسال پاداشم حتی برای سفر تفريحی به كنار دريا هم كفايت نمی كرد. » ماتسوموتو در گذشته با پاداش تابستانی خويش كه حدود دو تا سه برابر حقوق ماهانه اش بود، كل خانواده را به سفر يك هفته ای به اوكيناوا می برد و تازه اندكی هم برای ساخت خانه دلخواهش كنار می گذاشت. آن دوران ها اكنون ديگر مدت ها است كه سپری شده اند. ماتسوموتو خوشحال است كه هنوز همانند همكارانش برای ادامه بقا مجبور به دست زدن به پس اندازش نشده است. خانواده ماتسوموتو ساختن خانه دلخواه شان را برای چهار سال به تعويق انداخته اند. پدر خانواده معتقد است كه برای تحقق رويای حضور در خانه دلخواهش بايد دو تا پنج سال ديگر صبر كند. با وجود اين خانواده ماتسوموتو احساس بدبختی نمی كند. بر عكس آنها مطمئن هستند كه صبر كردن مثمرثمر خواهد بود. چهار سال پيش آنها معادل 500 هزار يورو برای خريد زمين و يك خانه شش اتاقه پرداخت كردند. امروز همان ملك 400 هزار يورو قيمت دارد. ماتسوموتو می گويد: «من خودم به تنهايی به سبب كاهش قيمت ها 90 هزار يورو ضرر كردم. عجله كردن باعث شد تا انگار به دست خودم اين پول را از پنجره بيرون ريخته باشم. »
پس انداز تنها برای 2/0 درصد سود
ميليون ها خانواده ژاپنی همانند خانواده ماتسوموتو سرمايه گذاری های بزرگ خويش را معوق نگه داشته اند. ساخت و خريد خانه توسط خانواده ها كم است. ترس از ضرر ديدن از سرمايه گذاری ها بسيار زياد است. پدران خانواده ها همانند هيروشی ماتسوموتو ترجيح می دهند با تنها 2/0 درصد سود پولشان را در «پست بانك» پس انداز كنند. با وجود آنكه سود پول در بانك بسيار كم است، اما اين كار چندان بی فايده هم نيست، چون در شرايط كاهش قيمت ها ارزش پول سالانه دو درصد افزايش پيدا می كند. ماتسوموتو كه خود كارشناس تبليغات است به خوبی می داند با تعلل وی و امثال او در خريد و سرمايه گذاری، روند كاهش قيمت ها تقويت می شود و اقتصاد ملی ژاپن بيش از پيش به دردسر می افتد. البته او در دفاع از عملكرد خويش می گويد: «به زودی هزينه های بالای تحصيل سه فرزندم گريبانگيرم می شود و من مجبورم برای آن زمان پس انداز كنم. » برخی از اقتصاددانان بدبين می گويند بحران اقتصادی ژاپن ده سال ديگر طول می كشد. احتمالا ماتسوموتو ترجيح می دهد در اين مورد فكر نكند كه در چنان صورتی چگونه بايد برای آينده خود و خانواده اش پس انداز كند.
منبع: زوددويچه سايتونگ | 
