ياسر عرفات (ابوعمار) به رغم ديدار ما با او در نيمه شب، به نظر می رسد كه از سلامتی خوب و هوشياری كاملی برخوردار است. او طبق عادت هميشگی اش دوست داشتنی و خوش برخورد است. اما وقتی از سوالی تحريك می شود از جا می پرد و چشمانش را گشاد می كند. وقتی از او پرسيديم آيا حاضر است به خاطر صلح و رفع مصيبت های ملت فلسطين كناره گيری كند، چنين برخوردی را داشت. در پاسخ ما گفت: «من كناره گيری كنم؟! من كناره گيری نمی كنم. من شهيد می شوم. من پروژه شهادتم. »

عزيمت يك فيلم و جوهره اوليه اش در فيلمنامه ای است كه در دست گروهی قرار می گيرد و آنها موظفند توانايی های خودشان را در جهت آن به كار بگيرند. حتی وقتی هم كه مشكلات سينما را بررسی می كنند مشكل اصلی را فيلمنامه می دانند حال آنكه مشكل اصلی را فراموش می كنند. شايد مشكل اصلی اين است كه ما در عين حال كه يك ملت ادبی هستيم و به شعر و نثر عادت كرده ايم و حتی برای پند و اندرز بچه هايمان به شعری از مولوی، حافظ يا سعدی متوسل می شويم، در عين حال ممكن است هر چيز ديگری از ادبيات را كه خارج از عادتمان باشد را نپذيريم اين را هم بگويم كه ممكن است خيلی فيلم ها نخواهند داستانی را برای شما روايت كنند. ممكن است از امكانات سينما استفاده كنند و ما را در موقعيت يا وضعيتی قرار دهند كه داستان نيست. معمولا اين فيلمسازها مورد هجوم قرار می گيرند چون روايتی نداشته اند اما به هر حال هر فيلمی نوعی از روايت است.

اگرچه مريخ ساليان طولانی بشر را شيفته خود ساخته است، به ويژه آنانی را كه رويای حيات فرازمينی را در سر می پروراندند، اما در عين حال بارها افرادی را كه جرأت و توان خطر كردن برای ارسال سفينه به چند ميليون كيلومتر دورتر به منظور تلاش برای آگاهی از اسرار اين سياره را داشتند، ناكام گذاشته است. ايالات متحده و روسيه ميليارها دلار صرف ساخت چندين سفينه فضايی كرده اند تا روی سطح اين سياره فرود آيد و يافته های خود را به زمين ارسال كند. اما از بين همه اين فضاپيماها فقط سه تای آنها ـ دو كاوشگر وايكينگ و رهياب مريخ كه به ترتيب در سال های 1976 و 1997 پرتاب شدند ـ موفق بودند.

كمتر شركتی را در ميان خطوط هواپيمايی اروپا می توان يافت كه به اندازه شركت هواپيمايی «سوئيس» از بحران كنونی صنعت هواپيمايی دنيا آسيب ديده باشد. شركت هواپيمايی سوئيس كه جانشين شركت ورشكسته سوئيس اير شده بود به قول مديرش فقط برای ادامه بقا تلاش می كند. آندره دوزه، مدير اين شركت، متولد سال 1957 در شهر برن است و از سپتامبر 2001 رياست شركت سوئيس را بر عهده دارد. او در سوئيس و آمريكا در رشته خلبانی تحصيل كرده است و مدتی در مقام معلم پرواز فعاليت می كرد. در سال 1986 وی به استخدام كراس اير، يكی از شركت های تابعه سوئيس اير، در آمد و اوايل 2001 مديريت بخش تجاری آن را عهده دار شد. آندره دوزه در گفت وگويی با مجله اشپيگل به اظهارنظر پيرامون مشكلات شركت های هواپيمايی در زمينه هزينه ها، اعتصاب های دائمی خلبانان و احتمال ادغام شركت او در لوفتانزا پرداخته است. متن مصاحبه مذكور در زير از نظرتان می گذرد.

سامپدوريا در آن روزها، بازيكنان ارزشمندی چون پاليوكا، لومباردو، سرزو، مانچينی و ويالی را در تركيب خود می ديد و با اتكا بر هنر آنها حتی تا بازی نهايی جام باشگاه های اروپا در سال 92 نيز پيش رفت كه عاقبت مغلوب بارسلونا و آن شوت به يادماندنی رونالدكومان در ورزشگاه ويمبلی شد. اما مثل هميشه روزهای خيلی خوب، خيلی زود تبديل شد به روزهای خيلی بد. پائولو مانتووانی، رئيس پير و دوست داشتنی باشگاه كه به لطف رفتار پدرانه و سرمايه های بی پايانش، سامپدوريا نظم و نسقی يافته بود، در سال 93 از دنيا رفت تا شك و ترديد آينده تيم را در بر بگيرد و حتی قهرمانی جام حذفی ايتاليا در سال 94 كه برای چهارمين بار در تاريخ باشگاه تكرار می شد، نتواند اندكی از ابهام به وجود آمده بكاهد.