با عبدالله گل در خانه به يادگار مانده از دوران عثمانی سفير تركيه ديدار كردم. خانه ای كه در ميان باغی بزرگ قرار داشت. گل دومين بار بود كه به ايران می آمد. در ديدار قبلی كه زمستان گذشته پيش از آغاز جنگ عراق انجام شد او سمت نخست وزيری تركيه را داشت و اين بار به عنوان وزيرخارجه كشورش برای شركت در سی امين اجلاس وزرای خارجه كشورهای اسلامی به تهران آمده بود. وزير خارجه ای خنده رو كه حتی زمانی كه نوار مصاحبه به علت مشكلی در ضبط جمع شد درحالی كه سعی می كرد با جملات عجله نكن و نگران نباش از اضطراب من بكاهد، بلافاصله خودكارش را درآورد و به رغم محدوديت وقت با حوصله در درست كردن نوار كمك كرد. رفتاری كه شايد برای خبرنگاران كه همواره عادت كرده اند با رفتار خشك و سرد مقامات سياسی مواجه شوند جالب و تأثيرگذار است. رفتار گل در حضور يك روزه اش در اجلاس نيز جلب توجه می كرد. او با وجود آن كه خستگی اجلاس اتحاديه اروپايی كه در كرت يونان برگزار شد را به گفته خبرنگاران همراهش به تن داشت، در اجلاس وزرای خارجه به طور فشرده با بسياری از وزرای خارجه كشورهای عربی ديدار و مذاكره كرد. البته ديپلماسی فعال او يا به عبارت ديگر سياست خارجی حزب عدالت و توسعه به عنوان اكثريت و سردمدار دولت تركيه پيش از جنگ عراق نيز بارز بود به طوری كه به اعتقاد برخی تحليلگران دولت تركيه سعی دارد از اين طريق بار ديگر نقش خود را در منطقه و حتی كشورهای اسلامی به عنوان كشوری كه موقعيت استراتژيك ويژه و روابط فعالی با كشورهای غربی نيز دارد باز تعريف كند...

مراسم بزرگداشتی برای جمشيد لايق هفته گذشته در خانه هنرمندان برگزار شد. همزمان با اين مراسم سرويس تئاتر ايسنا با اين بازيگر پيشكسوت تئاتر گفت وگويی انجام داد كه لايق در آن به مرور كارنامه كاری خود می پردازد. «جمشيد لايق» يكی از فارغ التحصيلان هنرستان هنرپيشگی سال های 1332 است كه فعاليت های تجربی اش در زمينه تئاتر را با «شاهين سركيسيان» و در منزل او آغاز كرد. وی خاطرات خود را از آن زمان تا تشكيل گروه هنر ملی با عنوان «يادداشت های يك آكتور» تعريف كرد كه در اينجا بخشی از آن می آيد...

اين مقاله بخشی از كتاب «ايده خطرناك داروين» اثر دانيل دنت (D.Dennett)، استاد هنر و علم و مدير مركز پژوهش های شناختی در دانشگاه تافت است. همان طور كه او توضيح می دهد، ايده اصلی داروين خود تكامل نبود چرا كه چندين پژوهشگر ديگر از جمله پدربزرگ خودش عنوان كرده بودند كه گونه ها با گذشت زمان تغيير يافته و تكامل پيدا می كنند. سهم اصلی داروين تبيين فرايند مادی خاصی بود كه تكامل را به پيش می راند، فرايندی كه او نامش را انتخاب طبيعی گذاشت. دنت روايت می كند كه چگونه با خواندن مقاله مشهور توماس مالتوس درباره جمعيت، اين نظريه به داروين الهام شد...

ساعت 34: 13 پنجم خرداد، خبرگزاری صداوسيما (واحد مركزی خبر) خبر بازديد معاون اول رئيس جمهور و سخنرانی وی را در مراسم آغاز نصب تجهيزات سنگين فازهای 4 و 5 پارس جنوبی بر روی تلكس خبری فرستاد. در اين خبر به نقل از دكتر محمدرضا عارف آمد: «با بهره برداری از ده فاز مرحله اول طرح توسعه ميدان گازی پارس جنوبی سالانه 5/5 ميليارد دلار درآمد حاصل می شود. » نيم ساعت پس از آن نيز خبرگزاری رسمی جمهوری اسلامی همين مطلب را به نقل از فرد شماره دو دولت منتشر كرد. دمای هوا بيش از 37 درجه سانتی گراد است و تابلوهای خوش آمد برای نخستين سفر معاون اول رئيس جمهور به عسلويه بر در و ديوار خودنمايی می كند. اتوبوس حامل عارف و هيأت همراه كنار سالن كنفرانس مشرف به فازهای در حال ساخت پتروشيمی می ايستد. اسدالله صالحی فروز مدير شركت نفت و گاز پارس و كارفرمای ارشد پارس جنوبی گزارش مفصلی ارائه می كند. جمی، پسر امام جمعه آبادان و مدير منطقه ويژه اقتصادی پارس پشت ميكروفن می ايستد: «به دنبال احداث گمرك هوايی در عسلويه هستيم تا تسهيلات بهتری برای پيمانكاران فراهم آوريم.» جمی چندان سياستمدار نيست و ظاهرا از مسائل سياسی هم چيز زيادی نمی داند چرا كه چندين بار در اثنای سخنانش پيش چشم ميهمانان خارجی و دوربين شبكه های بين المللی كلمه «خليج» را به جای «خليج فارس» استفاده كرد! استاندار بوشهر از مشكلات استان محرومش سخن می گويد و در ازای همكاريش برای پيشبرد پروژه های پارس جنوبی حمايت بيشتر عارف را از اين استان طلب می كند...

اوج درگيری های مديريتی پرسپوليس بود. عابدينی هر روز تغيير موضع می داد. يك روز از زم حمايت می كرد، يك روز از محلوجی و روز ديگر طرفدار سازمان بود. تغيير موضع امير عابدينی آنقدر در چند سال گذشته زياد بود كه آدم می ماند به كدام حرفش تكيه كند. در سياست هم او گاهی اوقات كه وارد شده همين طور بوده. يك روز به راست می زده، يك روز به چپ، يك روز هم هيچ كدام نبوده. در شورای شهر هم تغييرات موضع امير عابدينی بسيار جالب بود. در دوره قبل جنگ بر سر شهرداری ها بالا گرفت. در آن روزها امير عابدينی در مواضع متفاوت ظاهر شد. اين تغيير مواضع آنقدر زياد است كه آدم می ماند الان امير عابدينی در كدام وضعيت قرار دارد؟ كجا را بايد نشانه گرفت تا او را اسير شرايط حاكم موجود كرد؟ اتصال اين مواضع از سوی او آنقدر با ظرافت انجام می شود كه حتی اگر خودت تمامی مواضع را هم بررسی كرده باشی پی نمی بری استدلالش درست است يا غلط. حتی اگر غلط هم باشد طوری توجيهت می كند كه فكر می كنی اين تو هستی كه اشتباه می كنی نه او. شايد همين مورد باعث می شود اگر حتی در نقطه مقابلش هم باشی حس كنی او را دوست داری و بهتر است كه استدلال های او درست باشد...