|

جشنواره فيلم فجر امسال، جشنواره خوبی نبود (البته اين جمله تكراری را سال هاست كه در نوشته های دوستان منتقد به صورت های مختلف می خوانيم. ) حداقل می توان گفت به غير از دو سه فيلم، بقيه آثار چندان دوستداران سينما را برای ديدنشان تحريك نمی كردند. «نفس عميق» يكی از همان دو سه فيلمی بود كه همه بدجوری می خواستند در روز نمايشش آن را ببينند. شلوغی سينمای مطبوعات در روز نمايش فيلم و تشكيل شدن صف های طولانی در اطراف سينماهای نمايش دهنده «نفس عميق» بيش از هر چيزی نشانگر اشتياق تماشاگران بود. يادداشت كوتاه منتقد فهيم سينمای ايران ـ ايرج كريمی ـ درباره فيلم، گفت وگوی ماهنامه فيلم با پرويز شهبازی، شايعات و حرف های درگوشی و احتمال عدم نمايش عمومی آن از جمله دلايل تحريك كننده ای بود كه تقريبا بيشتر سينمادوستان را برای ديدن فيلم در جشنواره حريص می كرد. فيلم در جشنواره به نمايش درآمد و خوب يادمان است كه بعد از تمام شدن آن منتقدانی كه در سينما استقلال جمع شده بودند چند دقيقه به تشويق فيلم پرداختند، برای فيلم چند نمايش اضافی در نظر گرفته شد (نمايش هايی كه برای فيلمی مثل نفس عميق به هيچ وجه از لحاظ اقتصادی سودمند نيستند) و آنطور كه يادم هست آخرين فيلم نمايش داده شده در جشنواره «نفس عميق» بود كه در سانس 11 شب سينما سپيده به روی پرده رفت. به هر حال فيلم با واكنش بسيار خوبی از طرف منتقدان روبه رو شد و طيف وسيعی از ايشان با آرا و ديدگاه های كاملا متفاوت و متضاد با فيلم همراه شده و از آن لذت بردند... |