|
شايد هيچ چيز در دنيا به اندازه دعوای خانوادگی قديمی قدرت بالا بردن ميزان آدرنالين خون را نداشته باشد، به خصوص اگر اين دعوا از نوع فوتبال و با سابقه ای طولانی و در حدود 90 سال داشته باشد. كاملا واضح است كه منظور ما دربی مشهور ميلان بين اينترنازيوناله و آث ميلان است. دعوايی كه به خاطر جدايی يك گروه شورشی از باشگاه كريكت و فوتبال ميلان ـ كه بعدها به آث ميلان تغيير نام يافت ـ آغاز شده و تا به امروز همچنان ادامه دارد. امروز دويست و شصت و پنجمين بار است كه درگيری مسالمت آميز اين دو تيم تكرار می شود. از بازی قبلی اين دو تيم يك نيم فصل می گذرد. در بازی قبلی هم شور و حرارت فزاينده ای به چشم می خورد. پيدا كردن هواداران متعصب دو تيم هيچ زحمتی ندارد. يكی از آنها كه بيرون از رستوران ورزشگاه مشغول گاز زدن به ساندويچ همبرگر و پنير است در نزديكی آبخوری كثيف و نامرتب ايستاده و با پرچم آبی و سياه و صورتی رنگی كه با سس ساندويچ درهم آميخته توجه هر بيننده ای را جلب می كند. وقتی هواداران آث ميلان از جلوی او رد می شوند لوكا با نگاهی آكنده از خشم و تحقير به آنها نگاه می كند. بازی بين او و طرفداران ميلان از چند ساعت قبل شروع شده، با اين حال او می گويد: «ما بيشتر شبيه پسرعموهای دعوايی هستيم تا دشمنان سرسخت.» اين جمله لوكا تا حد زيادی درست است، چرا كه معمولا در هنگام بازی دو تيم همشهری به ندرت زد و خورد يا درگيری شديد بين هواداران دو تيم پيش می آيد.
اين درحالی است كه در دربی های ديگر ايتاليا مثل يووه و تورينو و لاتزيو و آ. اس. رم گاهی اوقات خشونت به حد خطرناكی رسيده و چاره ای جز دخالت پليس باقی نماند. اما در ميلان اوضاع كمی بهتر است. لوكا در اين مورد می گويد: «درست است كه ما و طرفداران ميلان همديگر را دوست نداريم اما ترديدی ندارم كه هر دو از يوونتوس بدمان می آيد. شايد شما در استاديوم سن سيرو شاهد رد و بدل شدن توهين ها و شوخی های ركيك هواداران قرمز و آبی ميلان باشيد، اما وقتی بازی تمام می شود به ياد اين نكته می افتيم كه در يك محله يا خيابان زندگی می كنيم، در يك اداره يا سازمان كار می كنيم و يا با يك خط مترو درون شهر سفر می كنيم. گاهی اوقات هم اتفاق می افتد كه از كنترل خارج شويم اما اين موارد نادر هستند و اصولا بين طرفداران بسيار متعصب پيش می آيند. »در همان رستوران ورزشگاه يا رستوران ها و كافه های شهر ممكن است قبل از نبرد بزرگ شما شاهد حضور هواداران دو تيم دور يك ميز باشيد درحالی كه مشغول خوردن و نوشيدن و يا بازی های محلی هستند. از طرف ديگر در خانواده ها نيز موارد بسيار زيادی مشاهده می شود كه اعضای يك خانواده هر يك به تيم مورد علاقه خود عشق می ورزند. دربی ميلان برخلاف تصور يك جنگ داخلی نيست بلكه يك مسئله داخلی و درون گروهی است كه هيچ وقت فراتر از اين نمی رود. دربی ميلان برخلاف دربی های مشهور مادريد، گلاسكو و رم به هيچ وجه زاييده اختلاف های اجتماعی، مذهبی و سياسی نيست.
باشگاه اينترميلان از ديرباز گرايش آشكاری به راست گراها داشته و عموما طبقه مرفه ميلان جزو طرفداران آن محسوب می شوند. اما از طرفی ماسيمو موراتی رئيس ميلياردر باشگاه كه ثروت هنگفتی از چاه های نفت در اختيارش بهم زده گاهی تمايلات چپ گرايانه از خود بروز می دهد و به همين دليل چپ ها از او حمايت می كنند. حتی در انتخابات شهرداری ميلان ائتلاف چپ ميانه او را به عنوان كانديدا معرفی كرد. اما آث ميلان همچون گذشته كه با عنوان باشگاه كريكت ميلان به مثابه يك نهاد اجتماعی طبقه كارگر شهر مطرح بود و عده زيادی از اعضای اتحاديه های كارگری ـ تجاری و چپ گرايان از آن حمايت می كردند، مورد توجه طبقه متوسط جامعه شهری ميلان است. سيلويو برلوسكونی رئيس اين باشگاه رهبر حزب مخالف راست ميانه فورزا ايتالياست و آث ميلان به حمايت های بی دريغ او مديون است. اغراق نيست اگر نخست وزيری سيلويو برلوسكونی را مرهون حمايت از فوتبال و به خصوص آث ميلان بدانيم. با اين اوصاف و تفاوت هايی كه بين ساختار باشگاه وجود دارد باز هم دليلی برای درگيری و خشونت طلبی بين هواداران ديده نمی شود و آنچه كه اين مسابقه را جذاب تر نشان می دهد اين است كه طرفداران دو تيم در خانه ای مشابه باهم سهيم هستند.
نور، صدا، رنگ
بی ترديد معماری خاص ورزشگاه جوزپه مئاتزا كه شبيه به سبك گوتيك (معماری كليساها) است، تاثير فوق العاده ای بر هياهو و جنجال دربی ميلان می گذارد. جايگاه تماشاگران با شيب تند و ظرفيتی نزديك به 86000 نفر وقتی مملو از جمعيت می شود هيبتی بی نظير پيدا می كند. اگرچه برای هواداران دو تيم كه بارها اين موقعيت را تجربه كرده اند چيز جديدی وجود ندارد اما برای كسانی كه برای اولين بار به جوزپه مئاتزا می آيند، تجربه ای فراموش نشدنی و خارق العاده رقم می خورد. ورزشگاه پر از پرچم های قرمز و مشكی و آبی و مشكی است كه روی سروصدای برخاسته از تماشاگران موج می زنند. جايگاه هواداران متعصب (اولتراها) بيشتر به چشم می آيد. در يك طرف شكست ناپذيران اينتر (Irriducibili) سر پا ايستاده و شعارهای حماسی می دهند و در طرف ديگر در جايگاه «fiola del leoni » به معنای جايگاه شيرها هواداران قرمز و مشكی آث ميلان موجی از شور و حرارت را برپا داشته اند. نزديك شدن به ورزشگاه جوزپه مئاتزا در چنين شبی با تلالو نورهای رنگارنگ سرگردان و برج های زيبا و شگفت انگيز مسلط به زمين فوتبال نفس هر كسی را به شماره می اندازد. اگر در اين شرايط پا به زمين سبز ورزشگاه بگذاريد قطعا احساس حقارت وجود شما را فرا می گيرد. برای لحظاتی احساس می كنيد كه در ميان قلب های پرتپش حاميان و طرفداران متعصب دو تيم و نور و سروصدا و رنگ ها بمباران شده ايد و بی اختيار به هر سو كشيده می شويد. فرياد سرگيجه آور اولتراها از رديف های بالايی ورزشگاه چون سيل بر سر شما فرو می ريزد. نورها به طور مداوم در ميان جمعيت دور می زند و سروصدا و بوی دود حاصل از سوختن منورها مشام تان را نوازش می دهد. بله شما در قلب ميلان هستيد.
روزهای اتحاد
ممكن است كه امروز هواداران فوتبال در ميلان را در قالب دو تيم ببينيد، اما روزگاری علاقه مندان به فوتبال در ميلان فقط از يك تيم حمايت می كردند. باشگاه كريكت و فوتبال ميلان در سال 1899 توسط مردی انگليسی به نام آلفرد ادواردز تاسيس شد. در ابتدا اين باشگاه محل تجمع جمعيت مهاجر انگليسی بود، كسانی كه به همراه دوستان ثروتمندشان در رستوران های آمريكايی غذا می خوردند. در نهم مارس 1908 پس از جلسه ای كه در پشت پرده های رستوران مشهور آن زمان يعنی «اورولوجيو» برگزار شد، گروهی كه منتسب به جناح رقيب ايتاليايی و سوئيسی بودند تصميم به جدايی گرفتند و پس از چندی باشگاه فوتبال جديدی را تاسيس كردند. نام اين باشگاه به طعنه «اينتر نازيوناله» شد. آنها با اين نام گذاری ماهيت ياران قديمی خود را كه از مليت های مختلفی بودند به مسخره و شوخی گرفتند. بعد از مدتی اين نام به Italian Associzone Callcio تغيير كرد. اين باشگاه حتی مدتی به English milan هم شناخته می شد. به هرحال پس از جدايی كامل دو باشگاه همگی منتظر اولين برخورد بين رفقای قديمی و رقبای فعلی بودند. درست شش ماه پس از تولد تيم اينترنازيوناله اولين مسابقه بين اين دو تيم در ساحل آلپين در چياتزو برگزار شد. از آن موقع تا پايان قرن بيستم اين دو 246 بازی رسمی و غيررسمی برگزار كردند و روزهای تلخ و شيرينی را برای هوادارانشان به ارمغان آوردند.
حالا پس از گذر سال های متمادی هواداران اينتر شعار خردكننده ای را نثار ميلانيست ها می كنند. آنها با سر دادن عبارت «Serie B » سقوط سرخ و سياه ها را در سال 1979 به تمسخر می گيرند. در فصل 79 تيم ميلان پس از يك رسوايی شرم آور به دليل تبانی با چند تيم ديگر محكوم به سقوط به دسته پايين تر شد و دو سال بعد در حالی كه كمترين نشانه ای از غرور هميشگی را در چهره داشت به سری A بازگشت. با اين حال تا به امروز ميلان توانسته تعداد بيشتری از پيروزی را نصيب خود كند و اين هم مايه غرور و خوشبختی هواداران روسونری است. علاوه بر آن ميلان در سال های اخير ـ خصوصا در دهه نود ـ دوران موفقيت آميز نسبتا طولانی را پشت سر گذاشته و دو بار قهرمانی اروپا و شش بار قهرمانی ايتاليا را به هوادارانش هديه كرده است. اين در حالی است كه آخرين افتخار قهرمانی برای اردوی آبی و مشكی ها مربوط به يازده سال قبل است و با وجود صرف هزينه های هنگفت كه بالغ بر 300 ميليون پوند می شود نتوانسته آن چنان كه انتظار می رود، موفق باشد. آنها در اين سال ها ستارگان بزرگ و بين المللی مثل رونالدو و زامورانو را هم به جمع قهرمانان وطنی مثل ويری افزودند اما هنوز هم اينتر با روزهای اوج در دهه 60 فاصله زيادی دارد. اينتر در اوج اقتدار در دهه 60 توانست 3 بار عنوان قهرمانی در سری A را به دست آورد و دوبار قهرمان جام باشگاه های اروپا شود.
فراتر از ايتاليا
دربی ميلان با سابقه ای نزديك به 95 سال حالا در سراسر دنيا مطرح است و سال هاست كه از يك رقابت محلی فاصله گرفته. هر دو باشگاه ستارگان بزرگی را از سراسر جهان گردهم آورده اند و تمام فوتبال دوستان جهان را برای تماشای رقابتی نفس گير دعوت می كنند. ميليون ها نفر در سراسر جهان هم با اشك و لبخند ديوانه وار هواداران دو تيم همراه می شوند و رفته رفته اين رقابت به سرزمين های آنان نيز نفوذ می كند. روزنامه ها و رسانه های بسياری از كشورها هم برای پوشش دقيق و مناسب اين ديدار بزرگ تلاش می كنند. همه اينها در كنار شور و هيجان بی حد و حصر ميلانی ها منجر به رقابتی نفس گير اما مسالمت آميز می شود كه رگه های واضحی از مشتركات دو تيم در آن ديده می شود. اگرچه رنگ پيراهن های دو تيم از دور آبی و قرمز می نمايد اما نوارهای سياه مشترك روی پيراهن ها همچنان فصل مشترك دو تيم باقی مانده است. فصل مشتركی كه مبنای رقابت را بر دوستی و صلح باقی می گذارد.
آمار دوتيم
ميلان: 92 پيروزی
اينتر: 84 پيروزی
مساوی: 66
اينترميلان
سال تاسيس: 1908
نام استاديوم: جوزپه مئاتزا (سن سيرو 85700)
لقب: نراتزوری (سياه و آبی)
مربی: هكتور كوپر
بهترين بازيكن: كريستين ويری ـ آقای گل فعلی سری A
آث ميلان
سال تاسيس: 1899
نام استاديوم: جوزپه مئاتزا (سن سيرو 85700)
لقب: روسوتری (سياه و قرمز)
مربی: كارلو آنچلوتی
هترين بازيكن: آندره شوچنكو در 7 دربی ميلان 9 گل به ثمر رسانده | 
