تنها يك رئيس سابق دولت در جهان وجود دارد كه ديدگاهش درباره سياست خارجي نه فقط در سطح منتقدان قدرت كه همتاي دستگاه رسمي ديپلماسي ارزيابي مي شود؛ چه موافق آن باشيد و چه مخالفش. و اين گونه است كه رئيس سابق جمهوري اسلامي با گفت وگويي مي تواند محافظه كارترين جناح هاي سياسي را در ايران به واكنش وادارد و اصلاح طلبان را به چالش برانگيزد. رئيس مجمع تشخيص مصلحت نظام دو ماه پيش در گفت وگويي با فصلنامه راهبرد كوشيد راهكارهايي براي طرح و شايد حل مسئله رابطه با آمريكا ارائه كند. اين فصلنامه همان نشريه اي است كه پيش از سال 1376 توسط جناح چپ منتشر مي شد و افرادي چون عطاءالله مهاجراني، سعيد حجاريان، عليرضا علوي تبار، جميله كديور، محسن كديور و... در آن مقاله مي نوشتند. با پيروزي سيدمحمد خاتمي در انتخابات رياست جمهوري ناشر اين مجله از دفتر رئيس جمهور به دفتر رئيس  مجمع تشخيص مصلحت نظام نقل مكان كرد و برخي مقامات سابق وزارت خارجه از جناح محافظه كار اداره مركز و مجله آن را در دست گرفتند. عباس ملكي مدير سابق مجله سياست خارجي و محمود واعظي معاون وزير سابق خارجه كه همين مصاحبه را انجام داده اند از اين گروه به شمار مي روند. كساني كه چندي پيش در معرض اين شايعه قرار گرفتند كه دفتري در حاشيه خليج فارس براي بررسي راهكارهاي رابطه با آمريكا تأسيس كرده اند. هر چند اين خبر از سوي دكتر ولايتي وزير سابق خارجه تكذيب شد اما با مصاحبه اخير واجد معنا شده است. واجد چنان معنايي كه جناح هاي سياسي را به واكنش وادار مي كند آن گونه كه گروهي از چپ از ياد مي برند كه خود روزي در روزنامه سلام پيشنهاد رفراندوم را داده اند و گروهي ديگر در راست از ياد مي برند كه در همه سال هاي رياست جمهوري سابق از ديپلماسي او حمايت كرده اند...

به گمانم تابستان 1381 بود كه به آقاي رضا نوربختيار پيشنهاد كردم به بهانه انتشار مجموعه عكس زيباي «زاينده رود، از سرچشمه تا مصب»، با او به گفت وگو بنشينيم. بختيار عكاس درس خوانده و با تجربه اي است كه پس از آموختن حرفه عكاسي در يكي از معتبرترين دانشگاه هاي انگلستان به ايران بازگشت و علي رغم 35 سال كار حرفه اي و آموزش اين فن - هنر به ديگران، به دليل پرهيز از آوازه گري و خودنمايي و دوري از سليقه هاي بازاري، جز اهل فن، كمتر او را مي شناسند. با اينكه او دانش و تجربه كم نظيري در عكاسي و مباحث نظري و فناوري مربوط به آن دارد، و آثار نسبتا فراواني هم از او چاپ شده، اما احساس مي كنم كه قدرش هنوز ناشناخته مانده است. به هر جهت، به همين دلايل، و به دليل اينكه مجموعه «زاينده رود، از سرچشمه تا مصب» را خيلي دوست داشتم، فكر كردم خوب است در گفت وگويي با او از ظرايف و ظرفيت هاي كارش بيشتر آگاه شويم. موضوع را با او در ميان گذاشتم كه بالاخره پذيرفت؛ و قرار شد براي اينكه نگاه سومي هم در كار باشد، از آقاي محمد رحيم اخوت بخواهيم در گفت وگوي ما شركت كند. هر سه نفر اصفهاني هستيم و در دلبستگي به اين شهر، و فضا و فرهنگ آن، وجه اشتراك داريم؛ اما حوزه فعاليت فرهنگي هر كدام متفاوت است. من در سينما، بختيار در عكاسي، و اخوت داستان نويس و منتقد شعر و داستان...

از هر پديده اي كه يك سال بگذرد انگار اتفاق مهمي رخ داده است. يك سال كه گذشت و تو سرت سلامت ماند بايد خوشحال باشي.سال اول مهم تر از سال هاي بعدي است به خصوص براي يك نشريه، هر نشريه اي كه شانس بياورد و يك سال از عمرش بگذرد با شادي زيادي براي خودش يك سالگرد مي گيرد.حالا سالگرد انتشار ضميمه همشهري است يعني يك سال گذشته و اين ضميمه 8 صفحه اي با تيتر جداگانه چاپ شده و لاي روزنامه همشهري گاهي به سراسر كشور و حالا فقط در تهران رفته است. يك سال با فراز و فرود گذشته و ما مي خواهيم بدانيم در اين يك سال با كدام مخاطب ارتباط برقرار كرده ايم، به كدام نياز مخاطب پاسخ داده ايم و در چه حوزه هايي ضعيف تر از ديگر حوزه ها عمل كرده ايم.گروهي از صاحب نظران به سوالات ما پاسخ داده اند...

دولت در سال 81 رقم 1500 ميليارد تومان و در سال جاري هم رقمي حدود 16 هزار ميليارد ريال وصولي از محل واگذاري در نظر گرفته. در رقم 15 هزار ميليارد پارسال و امسال دو راهبرد وجود دارد كه بايد به همديگر كمك كنند. يك راهبرد وصول مطالبات صندوق ها از دولت است كه منظور صندوق تامين اجتماعي و بازنشستگي كشوري است  از 1500 ميليارد تومان پارسال 9 هزار ميليارد مال صندوق است. دولت در اين رويكرد رد ديون صندوق ها را دنبال مي كند. اين ظاهر قضيه است. اما باطن قضيه حسب مصوبه اي است كه دولت از 4-3 سال پيش داشته و آن اين بوده كه صندوق ها شركت ها را بگيرند سر و سامان بدهند و واگذار كنند به آحاد مردم. بنابراين صندوق ها از نگاه دولت بودجه سازي كشور محسوب مي شوند. اگر دولت شركت ها را ارزان تر يا گران تر داد مال خود صندوق هاست. دولت نمي خواهد كه از حجم خودش كم كند و صندوق ها را بزرگ كند. به هر حال دولت شركت هايي را كه دارد و وزارتخانه را هم براساس آن تعريف كرده، مانند پتروشيمي و فولاد و. . . مشكل اين بود كه در واگذاري هاي سال هاي 79 و 80 با كند بودن كاربورس مواجه شديم. بنا بود كه اين بازار سريع نرخ گذاري كند و مالكيت سهام بيشتر به آن طرف رود...

1. نخستين بار كه نشريه ورزشي خريدم و خواندم، حدود 42/5 سال پيش بود. در ميدان مولوي تهران، دهانه جنوبي بازار، دكه اي بود كه روزنامه مي فروخت و من، هنگام رفتن به دبيرستان (دبيرستان فرخي) از جلوي آن مي گذشتم. نشريه اي توجهم را جلب كرد كه قطع و اندازه اش با نشريه هاي ديگر فرق داشت. كاغذ كاهي داشت. تك رنگ (مشكي) چاپ شده بود و عكس قهرمان زن مشهور و موفق آمريكايي، ويلما رودلف، روي آن چاپ شده بود. المپيك رم (1960) تازه به پايان رسيده بود، و اين قهرمان در آن المپيك 4 مدال طلا به دست آورده بود. پنج ريال دادم و آن نشريه را خريدم. كيهان ورزشي بود. اين نشريه، در آينده زندگي من، بسيار اثر گذاشت. من را به ورزش جذب كرد؛ بسياري از اصول و ضوابط اخلاقي را از اين نشريه فرا گرفتم؛ اصول و آيين درست نويسي را ابتدا از اين نشريه آموختم؛ نقد و بررسي و چگونگي نگرش انتقادي به پديده ها را نويسندگان اين نشريه به من ياد دادند؛ و خلاصه اينكه كيهان ورزشي، سهم و نقش تعيين كننده اي در «فرهنگ سازي» براي من ايفا كرد...