|
همه آنها يك شعار را فرياد می زدند. از هند و نپال گرفته تا يونان و ژاپن و كانادا، روی پلاكاردهای همه آنها نوشته شده بود «No war». اين نخستين بار بود كه ميليون ها نفر از ساكنان كره زمين در مخالفت با وقوع جنگ و حمايت از صلح، يك شعار را فرياد می زدند. احساس، زبان و خواسته همه معترضان به جنگ مشترك بود. برای نخستين بار، زنان جزيره كرت همانی را خواستار بودند كه دانشجويان مالزيايی روی پرچم های سپيدشان نوشته بودند. اين بار واكنش اهالی كره زمين پيچيده تر و باورنكردنی تر از آن چيزی بود كه روسای كشورهای ايالات متحده آمريكا و انگليس و گروهی از هم پيمانانشان در حمايت از جنگ بر عليه عراق انتظار داشتند. حتی مردم اسپانيا با وجود حمايت دولتشان از جنگ عليه عراق، سياست های خوزه ماريا آزمار نخست وزير اسپانيا را زير سوال بردند و خواستار استعفای وی شدند. سربازان انگليسی نيز حاضر می شدند تا خود را برای جنگ ـ جنگی كه وعده سه روز را داشت ـ آماده كنند. سربازان از خانواده های خود خداحافظی می كردند و كمی آن سوتر از خانه هايشان، پليس لندن دانش آموزانی را كه در مخالفت با جنگ به خيابان ها ريخته بودند، پراكنده می كردند. روی ديوارهای سفارت خانه های آمريكا در بسياری از كشورهای جهان يك شعار مشترك نوشته شده بود. No war... | 
