|

ترجمه سهيلا قاسمی: لنس آرمسترانگ آمريكايی كه چهار بار قهرمان تور دو فرانس شده اين هفته در كنار يان اولريش آلمانی در مسير سارت به ركاب زدن پرداخت. او از بازگشت تنها رقيبش بسيار راضی به نظر می رسد. روز چهارشنبه نهم آوريل، پيش از آنكه آرمسترانگ به علت دل درد مرحله دوم مسير سارت را ترك كند، خبرنگار روزنامه لوموند با او به گفت وگو نشسته است كه با هم می خوانيم.
• • •
• روز سه شنبه هشتم آوريل در مسير سارت دوباره در كنار يان اولريش قرار گرفتيد. پس از مسابقات قهرمانی زوريخ در اوت 2001 ديگر در كنار او ركاب نزده بوديد. آيا بازگشت او به نظرتان خبر خوبی است.
بله. به نظر می رسد يان اولريش وضعيت خوبی داشته باشد. او ظاهرا بسيار قوی و سرحال است. يان رقيبی است كه مرا می ترساند. البته اين جمله ای كه گفتم تعارف است اما واقعا فكر می كنم بازگشت او برای ما بسيار خوب باشد. چون اگر همين طور به سادگی جلو برويم و اگر همزمان، او هر كاری كه لازم است انجام دهد، حتما قهرمان تور خواهد شد. مطمئنم. سال گذشته بدون او وضعيت مسابقات بسيار متفاوت بود. از ماه ها قبل می دانستيم كه در تور حاضر نخواهد بود. به همين دليل آماده سازی و تاكتيك مسابقه كاملا تغيير كرده بود. از بازگشت او بسيار خوشحالم. اين كار هم برای خودش خوب است و هم برای من. حتی برای ورزش دوچرخه سواری و در مجموع برای ورزش هم بسيار خوب خواهد بود. فقط اميدوارم كه با تيم و حاميان مالی در مورد مسائل مالی مشكلی پيدا نكند.
• آيا فكر می كنيد يان اولريش با ترك دويچه تلكوم و رفتن به تيم كوست انتخاب بدی انجام داده است؟
در واقع فكر می كنم تصميم بسيار بدی گرفته است. قبلا يكبار در ماه ژانويه، پيش از اينكه تيمش به مشكل بربخورد در اين مورد با او حرف زدم. اما امروزه، هنوز مشكلات بسياری وجود دارد. اين مسئله ثابت می كند كه من حق داشتم.
• آيا يان هنوز هم اصلی ترين رقيب شما در تور دوفرانس است؟
بله او تنها رقيب من است.
• اگر اين دوره كه صدمين دور تور دو فرانس است قهرمان شويد، وارد تاريخ تور شده وبه افسانه ها خواهيد پيوست. . .
سعی می كنم به آنچه كه احتمال دارد پيش بيايد، فكر نكنم. ترجيح می دهم فقط به زمان حال و كارم فكر كنم. در بيست، سی، چهل يا پنجاه سال آينده بی شك در مورد من به اشكال مختلف صحبت خواهد شد. من نمی دانم. اين تاريخ نويسان هستند كه برای تاريخ می نويسند. وقتی ده يا بيست سال ديگر به فرانسه برگردم، شايد مرا به چشم يك توريست ساده آمريكايی ببينند. به هر حال احساس من اين است. شايد هم آرزويم اين باشد.
• اگر دوباره موفق شويد به ژاك آنگتيل، ادی ماركس، برنار هينو و ميگوئل ايندوراين خواهيد پيوست و قهرمان پنج باره تور خواهيد شد. اين تفكر چه احساسی در درونتان ايجاد می كند.
به هر حال، من خودم را هم سطح آنها نمی دانم. يكی از آنها (ژاك آنگتيل) ديگر در قيد حيات نيست. ديگری (ادی ماركس) بزرگ ترين دوچرخه سوار تمام دوران ها است. هيچ وقت با هينو مسابقه نداده ام، تنها در كنار ايندوراين ركاب زده ام. مقايسه خودم با آنها كار بسيار مشكلی است. هميشه تلاش می كنم تا در كارم پيشرفت داشته باشم. فكر می كنم صحبت از پيوستن به جمع آنها، پيش از تحقق واقعی اين امر، برايم بدشانسی بياورد.
• به نظر شما حقيقت دوپينگ در دوچرخه سواری چيست؟
هيچ ورزش و كاری در جهان وجود ندارد كه كاملا پاك باشد. اما می توانم به شما اطمينان دهم كه از سال 1998 اين ورزش پاك تر شده است. حتی تأييد می كنم كه اين ورزش تميزترين ورزشی است كه مردم می توانند به تماشای آن بپردازند. به عنوان مثال در مقايسه با فوتبال دوچرخه سواری كاملا تميز است. در اين ورزش كنترل های بسياری صورت می گيرد و همه دوچرخه سواران جز تسليم در برابر آن، هيچ چاره ديگری ندارند. با كنترل های جديدی كه طبق قانون آژانس جهانی مبارزه با دوپينگ بر ورزشكاران اعمال می شود، احتمال زيادی وجود دارد كه برخی دوچرخه سواران از شركت در مسابقات سرباز زنند.
• پس فكر می كنيد قوانين مبارزه با دوپينگ كه اتحاديه دوچرخه سواران بين المللی تا شروع بازی های آتن 2004 ملزم به استفاده از آنها هستند، در جهت مناسبی قرار دارد؟
بله، چون ما به سيستمی بين المللی نياز داريم كه امكان يكپارچه سازی آزمايش ها را ممكن می سازد. مشكلی كه وجود دارد اين است كه نه تنها ما روزهای طولانی و سختی را پشت سر می گذاريم، بلكه افراد بسياری سعی می كنند از ما آزمايش بگيرند. گاهی بايد يك ساعت منتظر بمانيم تا از ما آزمايش بگيرند و بعد از بازگشت به هتل دوباره بايد برای كنترل ديگری خود را آماده كنيم. روز بعد، ناگزير ساعت شش صبح از خواب بيدار می شويم تا از ما خون بگيرند.
• آيا از احساسات ضدآمريكايی كه اين روزها در فرانسه رو به افزايش است نمی ترسيد؟ اين كشور جايی است كه مردمش بيش از همه شما را دوست داشتند.
احتمال دارد كه در فرانسه شاهد واكنشی منفی باشيم. اما امسال اين نخستين باری است كه در فرانس دوچرخه سواری می كنم. به همين دليل در اولين برخورد احساس كاملا مثبتی دارم. در كنار پيست، تماشاچيان با من بسيار دوستانه رفتار می كردند، حتی دوستانه تر از سال های پيش. آنها مرا بسيار تشويق كردند. واكنش های منفی در گذشته بيشتر به مسئله دوپينگ مربوط می شد و با شرايط بين المللی رابطه نداشت. مردم برای ورزش و دوچرخه سواری می آيند، نه به خاطر ديدگاه های جورج دبليو بوش يا ژاك شيراك.
• آيا نگران امنيت خود هستيد؟
بيشتر از حالت عادی و هميشگی نه. تور دو فرانس يكی از بزرگ ترين رويدادهای ورزشی جهان است و از اين نظر در كنار بازی های المپيك و جام جهانی فوتبال قرار دارد. بنابراين حفظ امنيت همه شركت كنندگان در اين رقابت ورزشی از ورزشكاران و مربيان گرفته تا روزنامه نگاران و تماشاچيان اهميت ويژه ای دارد. در اتاق هتلم احتمال دارد كه مورد هجوم قرار بگيرم. آنجا از هيچ كس كاری ساخته نيست. من برای خودم تقاضای مراقبت های ويژه ای ندارم، بلكه برای همه مردم چنين چيزی را درخواست می كنم.
• در ماه سپتامبر 32 ساله می شويد. فكر می كنيد چه موقع برای پايان دادن به كارتان مناسب باشد؟
ورزشكاران زيادی هستند كه مدتی طولانی كار خود را ادامه می دهند. انگيزه های زيادی انسان را به ادامه كار وامی دارد. اميدوارم به اندازه كافی عاقل و باشخصيت باشم. چون وقتی انرژی ام تحليل رفت و تصميم به پايان كار حرفه ای گرفتم، به اين ويژگی ها نياز خواهم داشت. زمانی كه ديگر هيچ عشقی به اين ورزش نداشتم، می توانم بگويم كه زمان خداحافظی ام فرا رسيده است. اما اين زمان هنوز فرا نرسيده و در حال حاضر برای شركت در تور دو فرانس 2004 بسيار مصمم هستم.
لوموند |