«ما در آستانه قرنی سراسر خشونت ايستاده ايم مگر آنكه از اين مناقشه درس های لازم را بياموزيم. » گزارش ويژه جنگ عراق روز يكشنبه روزنامه آبزرور با اين عبارت آغاز شد. درست در همان روز و مقارن با انتشار اين مقاله، مقامات ارشد پنتاگون از تكميل حلقه محاصره بغداد و اضمحلال نسبی نيروهای مدافع پايتخت عراق خبر دادند. جنگ عراق همچون نبرد افغانستان همه را متحير و گيج كرده است. برخی اين جنگ را گردابی می دانند كه آمريكا را در خود فرو خواهد برد و به سلطه جهانی ايالات متحده پايان خواهد داد و ديگرانی هم هستند كه غلبه بر صدام را سرآغاز عصری نو می دانند كه دوران يكه تازی ايالات متحده خواهد بود. به هر حال همه ناظران سياسی در يك مورد اتفاق نظر دارند: عهدی نو آغاز شده است...

اگر هماهنگی و درك متقابل بين طرفين نباشد، ممكن است نتيجه خوب از آب در نيايد. در چنين گفت وگوهايی سعی می كنم با گشاده رويی و سادگی وارد شوم. اما همزمان سلسله سوالاتی را كه بر حسب الفبا طبقه بندی كرده ام در ذهن ام دارم كه بايد آنها را در زمان مناسب بپرسم. در خصوص گفت وگو با فيدل كاسترو هم ما و هم گروه فيلمبرداران تا حدی عصبی و نگران بوديم. نمی دانستيم چه پيش می آيد. جدا از اين من دو وظيفه هم زمان داشتم: هم كارگردانی می كردم و هم گفت وگوگر بودم. علاوه بر اينها مسئوليت هر دو گروه فيلمبرداری هم با من بود. به خاطر همين نمی شد زمان را از دست داد...

پس از مشروطيت و استقرار نظام جديد اداری و برای اداره عمومی سازمان ها تحولاتی در زمينه امور استخدامی و اداره امور اجرايی به وجود آمد. اولين تحول تصويب قانون وظايف در سال 1286 شمسی بود. اين قانون اولين مقرراتی بود كه در زمينه استخدامی به تصويب رسيد كه هدف آن توجه به نيروی انسانی سازمان های دولتی بود...

پس از آنكه كشورهای فرانسه و انگليس به موجب توافقنامه سايكس - پيكو منطقه عرب نشين شرق مديترانه و دريای سرخ را بين خود تقسيم كردند، آمريكايی ها احساس كردند از اين خوان نعمت بی نصيب مانده اند. به عقيده دولتمردان آمريكايی، اگر نفت آمريكا نبود اين دو كشور نمی توانستند در جنگ جهانی اول پيروز از ميدان خارج شوند. در آن زمان ايالات متحده آمريكا بزرگ ترين توليدكننده و صادركننده نفت جهان بود ولی با وجود اين، انگليس و فرانسه را تهديد كرد كه اگر شركت نفت عراق در انحصار اروپايی ها بماند عليه آنان به زور متوسل خواهد شد. به اين ترتيب اروپايی ها مجبور شدند يك چهارم سهام اين شركت را به آمريكايی ها واگذار كنند...

«بی ثباتی ناشی از تجاوز آمريكا به عراق در منطقه و لغو بازی های بين المللی، يأس و نااميدی را در بين ورزشكاران تيم های ملی به وجود آورده و باعث كاهش انگيزه آنها شده است. » اين جملات تنها واكنش رسمی محافل ورزشی ايران در قبال جنگ فعلی خليج فارس بود كه از زبان عيسی اسحاقی سخنگوی سازمان تربيت بدنی جاری شد. در حالی كه در بسياری از نقاط جهان ورزشكاران يا مديران ورزشی، جنگ و تجاوز نظامی را تقبيح و مذمت كردند در لابه لای سخنان سخنگوی سازمان تربيت بدنی تنها نگرانی از برگزار نشدن رويدادهای ورزشی در ايران به چشم می خورد. به طور كلی هيچ واكنش برنامه ريزی شده و مناسبی از سوی ورزشكاران و يا مربيان و مديران ورزشی ما صورت نگرفت كه در نوع خود جای تعمق دارد...