|
ترجمه كيوان فيض الهی : بمب افكن هاي-52 B آمريكايی كه انتظار می رفت سردمدار يورش آغازين به عراق باشند، شب نوزدهم مارس برای ترك گفتن پايگاه نيروی هوايی سلطنتی فيرفورد در گلوسستر شاير آماده شدند. اين پايگاه در حدود چهار ساعت پرواز با عراق فاصله دارد و نيروی هوايی ايالات متحده 14 فروند از اين هواپيمای غول پيكر را در آن مستقر كرده است. اين هواپيماها به كمك كاروان كاميون های حامل مواد منفجره كه در ميان اسكورت پليس حركت می كردند با بمب ها و ديگر مهمات بارگذاری شدند.-52 Bها در آنچه كه به نظر می آيد بزرگ ترين بمباران هوايی تاريخ باشد و مقامات آمريكايی آن را عمليات «شوك و وحشت» می خوانند، نقشی كليدی ايفا می كند. انتظار می رود اين هجوم طی چندين روز هسته ماشين جنگی عراق را درهم بكوبد. -52 B در 1948 طراحی و در 1952 نخستين بار به پرواز در آمد. گرچه هدف از ساخت اين هواپيما در ابتدا آن بود كه وسيله ای باشد قادر به حمل بمب اتم تا اتحاد جماهير شوروی سابق، اما بعدا معلوم شد كه با تعدادی از ماموريت های گوناگون نيز قابل انطباق است. فاصله دو نوك بال-52 B به 56 متر و طول آن به 49 متر می رسد. نيروی آن توسط هشت موتور جت كه در چهار محفظه زير بال هايش جاسازی شده تامين می شود. حداكثر سرعت اين هواپيما در ارتفاع 17 هزار متری به 960 كيلومتر بر ساعت می رسد و در فاصله چند صدپايی از سطح زمين می تواند با سرعت 600 كيلومتر بر ساعت حركت كند. شش نفر خدمه دارد و تنها وسيله دفاعی آن يك تفنگ گردان كنترل از راه دور است كه بر روی دم هواپيما نصب شده است.
-52 Bها قادرند 30 تن بمب و موشك را رها كنند. سه هواپيما-52 Bچنانچه به نوبت وارد عمل شوند می توانند دهانه آتشفشانی با سطح 5/2 كيلومتر مربع و عمق 15 متر از خود باقی گذارند. در حالی كه اين هواپيما عملياتش را در ارتفاع چند كيلومتری بر فراز زمين انجام می دهد، توده های عظيم كامپيوتر در مشخص كردن اهداف به خدمه ياری می دهند اگر چه آنها قادر به ديدن ويرانه هايی كه زير پايشان جا می گذارند نيستند. اين هواپيمای هشت موتوره كه به طور معمول 6 سرنشين را حمل می كند در سال 1955 توسط نيروی هوايی ايالات متحده به خدمت گرفته شد و آوازه هولناكش را با بمباران های وسيع در خلال جنگ ويتنام به دست آورد. بمب افكن های -52 B در جنگ خليج سال ،1991 60 ماموريت از پايگاه فيرفورد در انگلستان انجام دادند و بالغ بر 1158 تن مهمات پرقدرت را در يورش های عليه گارد جمهوری صدام حسين و ديگر اهداف كليدی در عراق و كويت رها كردند. هيأت رهبری ارتش متحد حمله رعدآسای آغازينی را طراحی كرده بود كه بنا به هشدار كارشناسان نظامی به حدی سريع و شديد خواهد بود كه عراقی ها نمی فهمند چه چيزی به آنها اصابت كرده است. اهداف استراتژيك كليدی در 48 ساعت آغازين جنگ با بيشتر از سه هزار عدد از مرگبارترين بمب های هدايت شده با ماهواره و موشك های كروز درهم كوبيده شدند. اين عمليات برای وارد كردن شوك به دشمن و فلج كردن آنها طراحی شده بود كه -52 B-ها سهم بزرگی در آن داشتند. در واقع هواپيماهای بريتانيايی و آمريكايی به عنوان پيش درآمد در شب نوزدهم مارس به ده واحد كليدی توپخانه در جنوب منطقه پرواز ممنوع كه گمان می رود دارای سلاح های شيميايی و بيولوژيكی باشند كه ممكن است عليه سربازان نيروی متحد استفاده شود، حمله كردند. به گفته دريابان تيموتی كيتينگ (T.Keating) فرمانده ناوگان دريايی فرا خوانده عليه عراق «به عنوان هشداری هولناك برای تلفات ناشی از اين عمليات هوايی بايد اذعان كرد كه احتمالا اين حمله با دقتی نفس گير، سرعتی خارق العاده، تداوم، چالاكی و مرگباری شبيه هيچ كدام از آن چيزهايی كه ما در صحنه های نبرد در طول تاريخ ديده ايم نخواهد بود. » بر طبق نقشه قرار بود تا با هجوم همه جانبه هواپيماهای جنگنده بريتانيايی و آمريكايی، مراكز فرماندهی نظامی، پايگاه های ارتباطی و پدافندهای هوايی همگی پاك شوند تا راه برای يورش 300 هزار سرباز باز شود.
هواپيمايH BUFF -52 B (اين چهار حرف مخفف كلمات دوست چاق زشت گنده است) اولين بمب افكن هسته ای در فهرست نيروی هوايی ايالات متحده است. -52 B تنها هواپيمايی است كه امكان پرتاب هوايی موشك های كروز را در نيروی هوايی آمريكا فراهم می كند. اين بمب افكن قادر است با سرعت های بالای مادون صوت و ارتفاعی بالغ بر 15 هزار متر پرواز كند و نيز می تواند مهمات هسته ای يا معمولی را با قابليت جهت يابی دقيق جهانی حمل كند. -52H B كه آخرين مدل از اين هواپيمای غول پيكر است با وزن ناخالص 220 تن حتی امروزه نيز يكی از سنگين ترين هواپيماهای نظامی مهاجمی است كه تاكنون به كار رفته است. بيشينه سرعت -52H B در ارتفاع 6300 متری، 1025 كيلومتر بر ساعت يا عدد ماخ 91/0 است در حالی كه سرعت بهينه آن 840 كيلومتر بر ساعت است. شعاع ماموريت آن با يك محموله مهمات 5/4 تنی 7200 كيلومتر است كه ساير تركيبات وزن بار و برد پرواز نيز شدنی است و البته برد پرواز با سوخت گيری هوايی به ميزان زيادی افزايش می يابد.
-52 B اساسا برای رها كردن مهمات از ارتفاع های بسيار بالا روی اهداف، طراحی شده است. به هر حال مشابه هواپيمای -47 B با افزايش كارايی پدافند ضدهوايی دشمن، تغيير تاكتيك های نفوذ سريع و در ارتفاع پايين-52 Bها را ايجاب می كند. بسان -47 B، -52 Bها نيز از مشكلات فرسودگی ساختاری رنج می برند. برای حل اين مشكلات، در طول دوره حيات اين هواپيما اصلاحات بسياری صورت گرفته است. از آغاز تاكنون 744 فروند انواع مدل های -52 B ساخته شده است اما مدل -52H B در اكتبر 1962 عرضه شد. -52H B تنها مدل موجود در فهرست نيروی هوايی ايالات متحده است و تمامی آن به فرماندهی رزم هوايی واگذار شده است. اولين سری 102 تايی هواپيماهای -52H B در ماه مه 1961 به فرماندهی هوايی استراتژيك تحويل شد. مدل H قادر به حمل 20 موشك كروز است كه از هوا شليك می شوند. علاوه بر اين می تواند موشك های كروز معمولی كه در خلال عمليات طوفان صحرا از هواپيماهای -52G B شليك می شد را نيز حمل كند. امروز 94 فروند -52H B تنها بازماندگان از آن 744 هواپيمايی است كه در دهه های 50 و 60 ساخته شدند. به عنوان بخشی از پيمان كاهش جنگ افزارهای استراتژيك كه در سال 1991 توسط ايالات متحده و روسيه امضا شد، خلبانان و خدمه های هواپيماهای G و F، E، D، -52C B آخرين ماموريت هواپيماهايشان را به مقصد مركز نوسازی و نگهداری هوافضا در پايگاه نيروی هوايی ديويس - مونتان واقع در آريزونا، انجام دادند. اين مركز كه معمولا با اسم بونيارد شناخته شده است به آخرين ايستگاه، البته نه برای به گل نشستن، بسياری از جنگنده های فرماندهی هوايی استراتژيك تبديل شده است. هنوز بر تعدادی از اين بمب افكن ها شعارهای «صلح حرفه ماست» به چشم می خورد كه در اعماق توده ای درهم و برهم مثل بره های قربانی منتظر مرگ، انبار شده اند. سپس تمامی بخش های قابل استفاده بمب افكن هايی كه دو جنگ را به پايان رساندند و اتحاد جماهير شوروی قدرتمند را تحت كنترل قرار داده بودند، جدا و بدون هيچ تشريفاتی به 5 تكه و يك تيغه فولادی 6 تنی شكافته می شوند. گيوتين روزگار مدرن چهار مرتبه بر هر هواپيما فرود می آيد و بال های اين ماموت را قطع می كند و سه قطعه از بدنه را باقی می گذارد. سپس تكه پاره ها به مدت چهار ماه در آنجا می مانند تا ماهواره های مداری روسيه تاييد كنند كه چيزی جز 90 تن زباله باقی نمانده است.
تاريخچه
به مدت 35 سال B-52 اولين بمب افكن استراتژيك سرنشين دار ايالات متحده بود. -52 B قادر است گستره چشمگيری از سلاح های موجود در فهرست ارتش آمريكا از جمله بمب های گرانشی (بمب هايی كه تنها به واسطه گرانش زمين سقوط می كنند و قابل كنترل و هدايت نيستند)، بمب های خوشه ای و موشك های دقيقا هدايت شونده را شليك يا رها كنند. قدردانی از بی همتايی -52 B نيازمند بازبينی پرونده 35 ساله اصلاحات ماموريت ها و تغييرات در استراتژی امنيت ملی است. نه تنها نقش ها و ماموريت ها بلكه بايد تغيير طرح ها، تاكتيك ها و بهينه سازی سلاح ها به منظور تمركز در فرآيند انطباقی، مورد بررسی قرار گيرد. در سال 1945 يگان هوايی ارتش يك رقابت طراحی برای نسل دوم بمب افكن های استراتژيك جديد در ادامه B-36ها به راه انداخت.(هواپيمايی كه از آن برای ريختن بمب اتم بر هيروشيما (بمب اورانيوم) و ناكازاكی (بمب پلوتونيوم) در تاريخ 6 و 9 اوت 1945 استفاده شد، بمب افكن سنگين -29 B بود.)
به دنبال تعيين نيازهای بيشتر از سوی يگان هوايی ارتش در ،1946 كمپانی بوئينگ كنتراست طرح اين هواپيمای جديد را از آن خود كرد. نيازهای اوليه هواپيمايی را مشخص می كرد كه بتواند 5/4 تن بار را تا مسافت 8 هزار كيلومتر و در ارتفاع عملياتی ده هزار و پانصد متری حمل كند. همچنين بايد در ارتفاع تاكتيكی اش می توانست با حداقل سرعت 720 كيلومتر بر ساعت پرواز كند. بوئينگ در تلاش برای برآوردن اين خواسته های جاه طلبانه با مشكلات جدی در انتخاب موتوری كه بتواند هر دو عامل سرعت و برد مورد نياز را تامين كند، مواجه بود. ظهور هواپيمايی تمام جت بال كج B-52 كه با سرخوردگی نيروی هوايی از موتورهای پيشران بسيار بزرگ همراه بود باعث شد بوئينگ مطالعات داخلی را با سرمايه خودش آغاز كند. اين مطالعات برای يك بمب افكن تمام جت با استفاده از موتور جديدی بود كه توسط پرات و ويتنی طراحی شده بود و می توانست از عهده ماموريت خواسته شده برآيد. سرانجام نتايج اين مطالعات و آزمايش های بيشتر روی -47 B بوئينگ را به سوی طراحی جت هشت موتوره -52 B سوق داد. در اوايل سال 1949 بوئينگ دو نمونه اوليه از همان طرحی كه در سال 1947 كنتراست شده بود، آماده كرد: B-52 X و YB-52 اين هواپيماها با وزنی معادل 175 تن از بزرگ ترين انواع ساخته شده تا آن زمان بودند. همزمان با ساخت اين دو هواپيما فرماندهی هوايی استراتژيك (SAC) از بوئينگ خواست تا امكان ساخت يك نسخه شناسايی را نيز بررسی كند. اين اولين ابراز علاقه در گسترش ماموريت تهاجم هسته ای برای -52 B بود. نتيجه درخواست SAC طرحی بود كه می توانست بدون از دست دادن كارايی و عملكرد به هر دو ماموريت بمباران يا شناسايی اختصاص يابد، هر چند كه اين قابليت تا زمان معرفی -52 B-B به هواپيما افزوده نشد. به هر حال اولين آزمايش پرواز اين هواپيمای غول پيكر در 1952 موفق از كار درآمد و عملكرد آن فراتر از مشخصات ابتدايی خواسته شده بود.
عملكرد
قابليت های -52 B در خلال جنگ ويتنام كاملا مشهود بود. ده سال پس از عملی شدن طرح هواپيما عمليات غيراتمی آن زمانی آغاز شد كه 27 فروند -52F B از پايگاه هوايی اندرسون در گوام دژهای ويت كنگ در جنوب ويتنام را در هجدهم ژوئن 1965 درهم كوبيدند. در خلال جنگ ويتنام موشك های زمين به هوا 19 فروند از هواپيماهای نيروی هوايی آمريكا را سرنگون كردند كه اين تعداد شامل 15 فروند -52 B نيز بود. همچنين 35 درجه دار نيروی هوايی كشته و 39 تن ديگر اسير شدند. در پايان جنگ خلبانان و خدمه های -52 B، به طور عمده با مدل های D و G، مجموعا 126615 حمله هوايی انجام دادند كه طی آنها بالغ بر دو و نيم ميليون تن بمب روی اهداف واقع در لائوس، كامبوج و ويتنام شمالی رها كردند. در عمليات طوفان صحرا هواپيماهای -52 Bمناطق وسيعی از محل تجمع سربازان، تاسيسات و سنگرها را بمباران كردند. در خلال اولين ساعات بامداد روز حمله -52 Bها چهار هزار كيلومتر از ديه گو گارسيا در اقيانوس هند به سوی عراق پرواز كردند. -52 B در جريان جنگ خليج گاهی با پرواز نزديك به سطح و در ارتفاعی حدود 120 متر بمب های خوشه ای رها می كرد كه چهار فرودگاه را به اين طريق ويران و شاهراه حركت زمينی را فراهم كرد. در مجموع -52 Bها 1624 ماموريت در عمليات طوفان صحرا انجام دادند و 72 هزار سلاح به وزن 25700 تن شليك يا رها كردند كه اين مقدار 29 درصد از كل بمب های پرتاب شده آمريكا و 38 درصد از كل بمب های نيروی هوايی بود و با وجود گذشت 30 سال از عمرش نرخ ظرفيت ماموريت 81 درصدی آن 2 درصد بيشتر از زمان صلح است. | 
