ايستگاه بعدی نظاميان آمريكايی پس از بغداد كجاست؟ حمله به سوريه می تواند ايده آتی آنها باشد. طلال سلمان سردبير يكی از روزنامه های لبنانی در گفت وگو 27 مارس خود با بشار اسد برای اولين بار اين ايده را مطرح ساخت. سلمان ادعا می كند طرح های نظامی برای يورش به بغداد و اشغال عراق مدت ها پيش از حملات يازدهم سپتامبر به نيويورك و واشنگتن دی سی در پنتاگون تهيه شده بود. فهرست كشورهايی كه آمريكا درصدد يورش نظامی به آنها بود افغانستان، عراق، سوريه و ... را شامل می شد. در برنامه های جديد تهاجم سوريه در صدر يكی از برنامه های نظامی پنتاگون است. اسد در ادعاهای خود به جای ارائه دادن ادله ای كه صحت اين اظهارات را ثابت كند می گويد حتی اگر نام سوريه در اين برنامه گنجانيده نشده باشد هميشه احتمال افزودن نام اين كشور به فهرست اهداف احتمالی تهاجم نظامی آمريكا وجود دارد: «اين بدان معنا نيست كه ما قصد داريم منتظر بمانيم تا آنها نام سوريه را هم به برنامه گسترده تهاجم نظامی خود بيافزايند... برخی از پايتخت های عرب در كنار عراق خواهند ايستاد.» اين مصاحبه كه هفتم فروردين و تنها يك هفته پس از آغاز حمله نظامی ائتلاف تحت رهبری آمريكا به عراق انجام شده از عمق نگرانی رهبران كشورهای عرب منطقه از تحولات منطقه در ماه های آتی حكايت دارد...

بايد عرض كنم اين نكته ای است كه مرتبا به من گفته شده: «آه، مارتی اين خيلی خشنه» من هم گفته ام بله. خب پس چه می كنی؟ ببينيد «خيابان های پايين شهر» هم خشن است. «راننده تاكسی»، هم يقينا در بخش پايانی خشونت زيادی دارد و «گاو خشمگين» هم خشونت دارد، «رفقای خوب» هم فيلمی عصبی است. اما اين خشونت ها بيشتر خشونت های عاطفی هستند، خشونت هايی كه از خستگی می آيند، مثل خشونت های پرورش يافته در فيلم های سموئل فولر كه با حركات دوربين و تدوين تشريح می شوند...

بمب افكن هاي-52 B آمريكايی كه انتظار می رفت سردمدار يورش آغازين به عراق باشند، شب نوزدهم مارس برای ترك گفتن پايگاه نيروی هوايی سلطنتی فيرفورد در گلوسستر شاير آماده شدند. اين پايگاه در حدود چهار ساعت پرواز با عراق فاصله دارد و نيروی هوايی ايالات متحده 14 فروند از اين هواپيمای غول پيكر را در آن مستقر كرده است. اين هواپيماها به كمك كاروان كاميون های حامل مواد منفجره كه در ميان اسكورت پليس حركت می كردند با بمب ها و ديگر مهمات بارگذاری شدند.-52 Bها در آنچه كه به نظر می آيد بزرگ ترين بمباران هوايی تاريخ باشد و مقامات آمريكايی آن را عمليات «شوك و وحشت» می خوانند، نقشی كليدی ايفا می كند. انتظار می رود اين هجوم طی چندين روز هسته ماشين جنگی عراق را درهم بكوبد. -52 B در 1948 طراحی و در 1952 نخستين بار به پرواز در آمد. گرچه هدف از ساخت اين هواپيما در ابتدا آن بود كه وسيله ای باشد قادر به حمل بمب اتم تا اتحاد جماهير شوروی سابق، اما بعدا معلوم شد كه با تعدادی از ماموريت های گوناگون نيز قابل انطباق است. فاصله دو نوك بال-52 B به 56 متر و طول آن به 49 متر می رسد. نيروی آن توسط هشت موتور جت كه در چهار محفظه زير بال هايش جاسازی شده تامين می شود. حداكثر سرعت اين هواپيما در ارتفاع 17 هزار متری به 960 كيلومتر بر ساعت می رسد و در فاصله چند صدپايی از سطح زمين می تواند با سرعت 600 كيلومتر بر ساعت حركت كند. شش نفر خدمه دارد و تنها وسيله دفاعی آن يك تفنگ گردان كنترل از راه دور است كه بر روی دم هواپيما نصب شده است...

صبح سه شنبه 29 ارديبهشت ماه سال60. لحظاتی مانده به آغاز يكی از جلسات علنی اولين پارلمان جمهوری اسلامی كه هنوز نام مجلس شورای ملی را بر خود داشت. محمد جواد حجتی كرمانی نزد رئيس می رود و خبر از ديدار مهم سه تن از هواداران رئيس جمهور با حضرت امام(ره) می دهد. گويا رهبر كبير انقلاب بررسی لايحه «حذف عنوان فرمان همايونی» را تشنج زا خوانده اند. خبر صحيح است. زيرا شيخ حسن صانعی هم چند روز قبل موضعی مشابه را از سوی حضرت امام نقل كرده بود. اما راهی برای مجلس باقی نمانده بود. لايحه از طرف دولت آمده بود و دولت بايد آن را پس می گرفت. لايحه از دستور خارج شد و سه نفر از جبهه مقابل رئيس جمهور برای كسب نظر امام خمينی انتخاب شدند. بهزاد نبوی، احمد جنتی و ابوالقاسم خزعلی برای كسب تكليف نزد امام رفتند: «اين مطلب فرع بر اين بوده كه آقای بنی صدر با توافق آقای رجايی، رئيسی برای بانك مركزی تعيين كنند كه با دولت هماهنگ باشد» هواداران رئيس جمهور اميدوار بودند با موضع گيری رهبر انقلاب لايحه مطرح نشود. اما كسب نظر امام كه استقلال رئيس جمهور و حفظ شأن مجلس را توأمان هدف گرفته بودند فقط 24 ساعت در دستور كار قرار گرفتن لايحه را به تأخير انداخت. صبح چهارشنبه كليات لايحه حذف فرمان همايونی كه از سوی برخی از نمايندگان حذف رئيس جمهور لقب گرفته بود به تصويب رسيد. رئيس وقت مجلس در خاطرات خود می نويسد: برای بنی صدر مسئله بانك مركزی حياتی است و برای دولت هم...

جنگ عراق»، «جنگ سلطه»، «جنگ نفت» هرطور كه شما دوست داريد نامش را بگذاريد و يا آن طور كه آمريكايی ها و رسانه هايشان به آن «ماموريت آزادسازی عراق» می گويند، در سراسر جهان ورزش بی تاثير نبوده است.ماراتن واشنگتن كه قرار بود 23 مارس برگزار شود، لغو شد. بازی های جنوب شرق آسيا نيز كه بايد از روز شنبه 29 مارس در پاكستان شروع می شد، موكول به زمانی نامعين گشت.فدراسيون دو و ميدانی ژاپن هيچ تيمی را به مسابقات جهانی كراس كه 29 مارس در سوئيس آغاز می شد نفرستاد.ورزشكاران و دست اندركاران از عمليات تروريستی می ترسند و يا از اين بيم دارند كه با حضور خود در مسابقات ورزشی پيام اشتباهی را منتقل كنند...