وقتی صحبت از آسيای جنوب شرقی به ميان می آيد؛ بدون شك اغلب تحليلگران به ياد بحران مالی سال های 1997 و 1998 می افتند. واقعيت اين است كه هرچند اين بحران بسيار فاجعه آميز و مصيبت بار بود، اما در ضمن بهترين اتفاقی بود كه می شد برای اين منطقه بيفتد. همان طور كه نيكلاس كريستوف در مقاله ای تحت عنوان «صدای رعد از جانب شرق» در نيويورك تايمز می نويسد: «اين بحران هزينه انسانی دهشتناكی داشت، اما در عين حال به نابودی بخش اعظم باندبازی و رانت خواری، سياست های حمايتی و قوانين دولتی كه بار سنگين آن بر دوش اقتصاد منطقه سنگينی می كرد، كمك كرد. اين بحران در زمينه های سياسی، اجتماعی و اقتصادی انقلابی به راه انداخت كه هنوز تكميل نشده است، اما در نهايت شكل جديد آسيا را پی خواهد ريخت؛ درست همان طور كه فرو ريختن ديوار برلين شكل جديدی به اروپا بخشيد. » ...

صبح روز 9 آذر 1350 ناوگان دريايی ايران از بندر لنگه به حركت درآمد و ناوها در فاصله مناسبی از تنگه هرمز در منطقه ديد جزاير تنب و ابوموسی موضع گرفتند و نيروی هوايی ايران نيز با نفرات و تجهيزات كامل، حفاظت آسمان خليج فارس را به عهده گرفتند و هلی كوپترهای مجهز به مسلسل در فاصله كمتری در آسمان آماده پيشگيری هر نوع حادثه ای شدند.6 پس از اين تدابير، سرانجام هاوركرافت های حامل نيروهای ايرانی در روز 9 آذر 1350 شمسی (30 نوامبر 1971) به ساحل جزيره ابوموسی رسيدند. فرمانده ايرانی دستور پياده شدن نيروها را داد و خود به عنوان نخستين نفری كه پای بر جزيره نهاد خاك جزيره را بوسيد و سپس نيروهای ايران در نقاط سوق الجيشی جزيره ابوموسی مستقر شدند. همزمان نيروهای ايرانی كه از قبل در نزديكی جزاير تنب بزرگ و تنب كوچك موضع گرفته بودند، ابتدا از طريق دو فروند بالگرد، پيش از آغاز عمليات تعدادی اعلاميه بر روی قسمت های مسكونی جزيره تنب بزرگ ريختند كه در آن اعلام شده بود: «برادران عزيز در اين موقع كه ما به جزيره وارد می شويم شما برادران عزيز تامين كامل داريد و اين جزيره و مردمش به مام ميهن برمی گردند.» ...

سرشناس ترين دانشمندان جهان در عصر خود بر اين كه انسان هيچ گاه پرواز نخواهد كرد، ديوار صوتی را نخواهد شكست و گام بر ماه نخواهد گذاشت اصرار ورزيدند. آن ها در مورد اين كه جراحی هيچ گاه نمی تواند بدون درد باشد و رازهای DNA بشر هرگز بر ملا نخواهد شد به همان اندازه تزلزل ناپذير بودند. كارشناسان آشكارا در اشتباه بودند. با توجه به اين كه امروزه تقريبا به طور روزانه ايده های رمان های علمی تخيلی به رساله های علمی نقل مكان می كنند، به نظر می رسد نگاهی به گروه بعدی «غيرممكن»هايی كه در آزمايشگاه ها پرورانده می شوند خالی از لطف نباشد. با وجود اين كه فهرست غيرممكن ها مورد بررسی ما به هيچ وجه فراگير نيست اما حاوی نكته ای است كه كارشناسان گاهی آن را فراموش می كنند: هيچ وقت نگوييد هرگز عليرغم ترديد ناسا در مورد زمان يا حتی انجام ماموريتی سرنشين دار به مريخ، رويای تسخير سياره سرخ همچنان بسيار پرشور است...

بعد از انقلاب سه اتفاق مهم می افتد، اولا روشنفكری ايران (كه بيشتر چپ است نه راست). به سكوت واداشته می شود؛ دوم در سال های 63 به بعد، مهاجرت می كند، و سوم اينكه چون خيلی با چپ عجين است يعنی عجين يك حركت سياسی، به محض ضربه خوردن حركت های سياسی او هم ضربه می خورد و هم مهاجرت می كند. پس ما اگر بخواهيم تاريخ روشنفكری را بنويسيم، بايد دست كم به نوشته های اينها در خارج از كشور اهميت بدهيم. ما در خارج از كشور تعداد دست كم شش و هفت نشريه روشنفكری داريم، كه بايد به آنها نگاه كنيم. وقتی به آنها نگاه می كنيم، می بينيم كه بحث زياد است. همه بحث هايی كه شما سرفصل های آن را نام برديد وجود دارند و بحث هايی كه خيلی هم خوشايند خود اين جريان نيستند. اتفاقا می خواهم بگويم در آغاز يكی از بحث هايی كه بيش از حد معمول به چشم می خورد، بحث در مورد شكست است. ما شكست خورديم يا پيروز شديم. ما با زور كنار رفتيم يا از نظر ذهنی شكست خورديم...

باشگاه آتلتيكو مادريد در آستانه جشن صد سالگی، يكی از پرمشقت ترين دوران خود را سپری می كند. پس از رأی ديوان عالی قضايی اسپانيا مبنی بر محكوميت مجدد «خسوس گيل و گيل»، رئيس و مالك 95 درصد سهام باشگاه، آينده روخی بلانكوها و قرمز و سفيدها، با خطری جدی روبه رو شده است. آتلتيكو به عنوان دومين باشگاه بزرگ پايتخت و يكی از رقبای جدی و تاريخی رئال و بارسا در اسپانيا، كه يك ماه ديگر در 26 آوريل 2003 رسما صد ساله می شود، اين فصل عليرغم مشكلات مالی و بحران مديريتی توانسته در بازگشت به لاليگا جايگاه درخوری بيابد...