• مهاجم پنهان
• آرايش وحشت
• ضربه پذيری GPS در عراق
• شليك موشك 2 تنی توسط بی ـ 2
• مجلس اعلا از ايران سلاح نمی گيرد
• هشدار عملی چين به كره شمالی
• ماهواره های تجاری و جنگ

كيوان فيض الهی : هواپيمای B-2 اسپيريت يك بمب افكن همه منظوره است كه می تواند هر دو نوع مهمات هسته ای و عادی را روی مواضع دشمن رها كند. هواپيمای B-2 نيز از همان قابليت و كارآيی نافذی كه ويژگی ذاتی بمب افكن های سرنشين داری مثل 52 B- و B-1 B است، سود می برد. ويژگی دور از چشم ماندن يا «حركت پنهانی» B-2 توانايی بی همتايی به اين هواپيما در نفوذ به مهم ترين و ارزشمندترين استحكامات دشمن و تهديد اهدافی كه به شدت از آنها مراقبت می شود، بخشيده است. قابليت نفوذ اين هواپيما به پدافندهای هوايی و تهديد به اقدام متقابل شديد، نيروی بازدارنده و جنگنده موثری برای قرن بيست و يكم به ارمغان می آورد. آميزه ای از تكنولوژی های حركت پنهانی با قابليت آيروديناميكی و ميزان زياد مهمات باعث شده است تا B-2 برتری های مهمی نسبت به ساير بمب افكن های موجود كسب كند. ويژگی حركت پنهانی اين هواپيما آزادی عمل بيشتری در انجام عمليات در ارتفاع های بالا به آن می بخشد كه در نتيجه اين آزادی محدوده پرواز آن افزايش می يابد و ميدان ديد وسيع تری برای سنسورهای هواپيما فراهم می شود. چهار موتور توربوفن غيرپس سوز F-118-GE-100 ساخت كارخانه جنرال موتورز هواپيما را به ارتفاع 15 هزار متری و بيشينه سرعتی می رساند كه با عبارت «فروصوت بالا» تشريح می شود.

همچنين به كمك اين موتورها برد پرواز بدون سوخت گيری هواپيما تقريبا به 9600 كيلومتر می رسد. تنها يك سوخت گيری مجدد هوايی اين رقم را تا 16000 كيلومتر افزايش می دهد و سوخت گيری های متعدد می تواند محدوده پرواز هواپيما را نامحدود كند. ويژگی حركت پنهانی B-2 از آميزش علامت های مادون قرمز ضعيف شده، صوتی، الكترومغناطيسی، ديداری و راداری ناشی شده است. اين علامت ها كار شناسايی، رهگيری و به دام انداختن B-2 توسط سيستم های دفاعی پيشرفته دشمن را بسيار دشوار می كند. بسياری از جنبه های فرآيند حركت پنهانی اين هواپيما محرمانه باقی مانده است اما به هر حال مواد كامپوزيت، پوشش ويژه و طراحی بال پرواز همگی در تبديل اين بمب افكن به يك شبح پنهان دخيل هستند. خدمه B-2 از دو خلبان، يك فرمانده هواپيما در سمت چپ و يك فرمانده عمليات در سمت راست تشكيل می شود كه در مقايسه با ساير بمب افكن ها مثل B-1 B با چهار خدمه و52 - B با پنج خدمه تقريبا يكسان است. هواپيمای B-2 برای رها كردن بمب های هسته ای گرانشی (بمب هايی كه صرفا به كمك گرانش زمين سقوط می كنند و قابل كنترل و هدايت نيستند) و سلاح های عادی از جمله جنگ افزارهای موازنه ای مجهز به هدايت دقت در نظر گرفته شده است. يكی از قابليت های فعلی بمب های مجهز به هدايت دقت موسوم به سيستم هدف گيری به كمك سيستم تعيين موقعيت جهانی (GATS) يا سلاح تقويت شده با سيستم تعيين موقعيت جهانی (GAM) در حال آزمايش و ارزيابی است. شكل های آينده B-2 به گونه ای در نظر گرفته شده اند تا بتواند بمب های يورش مستقيم و موشك های موازنه ای هوا به زمين مشترك (JDAM) را حمل و پرتاب كند. هواپيماهای B-2 در نقش عادی شان از پايگاه نيروی هوايی وايتمن در ميسوری حركت می كنند و می توانند تنها با يك بار سوخت گيری تمام جهان را تحت پوشش خود قرار دهند. به طور مثال شش هواپيمای B-2 می توانستند با نيروی كمتر، ماندگارتر و مرگبارتر و به جای اينكه از اروپا پرواز كنند با حركت از قاره آمريكا عملياتی مشابه با آنچه در تهاجم سال 1986 در ليبريا رخ داد را تكرار كنند.

با توجه به سوار كردن پرتاب كننده های چرخشی روی

B-2ها، همگی آنها قادرند بمب هايی مثل Mk-84، 16JSOW يا GBU-37 و BLU-113 را به كار گيرند.

نيروی هوايی توليد سه گروه از B-2ها موسوم به 10، 20 و 30 را متعهد شد. اولين عرضه اين توليدات شامل 6 هواپيمای آزمايشی، ده هواپيما از گروه 10، سه فروند از گروه 20 و دو فروند از گروه 30 بود. هواپيماهای گروه 10 قابليت هجومی محدودی دارند كه قادر به پرتاب جنگ افزارهای هدايت شونده معمولی نيستند. اين مدل می تواند تنها بمب های 900 كيلوگرمی MK-84 معمولی يا سلاح های هسته ای گرانشی را حمل كند. تحويل اولين نسخه كاربردی هواپيمای B-2 گروه 10 به پايگاه هوايی وايتمن در دسامبر 1993 آغاز شد و تا آوريل 1996 ادامه يافت. اين گروه از B-2ها در پايگاه هوايی وايتمن مستقر شده اند و به طور عمده به منظور فعاليت های تمرينی مورد استفاده قرار می گيرند. بسان بيشتر هواپيماهای نظامی جديد اين هواپيما نيز از قابليت های اوليه محدودی برای اصلاحات و اضافه شدن به فهرست سيستم های كامل، برخوردار است. هواپيماهای گروه 10 در آغاز قادر بودند تنها بمب های 900 كيلوگرمی

MK-84 هدف عام يا سلاح های هسته ای گرانشی را از ارتفاع های بلند يا متوسط روی اهداف سبك رها كنند كه اين ميزان كارآيی برای آرايش اوليه كفايت می كرد اما بعدا هواپيماها برای ارتقأ درجه به گروه های 20 و 30 به كارخانه برگردانده شدند.

هواپيماهای گروه 20 از قابليت موقتی برای پرتاب بمب های هسته ای و عادی از جمله بمب های هدايت شونده GAM برخوردار بودند. اين هواپيما با جنگ افزارهايی مثل MK-84، بمب های هدف عام، CBU-87 و بمب های خوشه ای مورد آزمايش قرار گرفت. هواپيماهای گروه 20 كه در مدت آوريل تا دسامبر 1996 توليد شد توانايی های بيشتری در زمينه تجهيزات الكترونيكی و رهاسازی بمب همراه داشت. از ديگر سيستم های اين هواپيما می توان به قابليت دوری از زمين (TA) برای مأموريت هايی با ارتفاع پرواز پايين و سيستم هدايت دقت بمب ها بر اساس سيستم تعيين موقعيت جهانی اشاره كرد. گروه 30 اين هواپيماها برای به كارگيری قابليت های اساسی تعيين شده از سوی نيروی هوايی كاملا مجهز و مناسب هستند. اولين هواپيمای كامل گروه 30 در هفتم آگوست 1997 به نيروی هوايی تحويل شد. در ادامه افزايش قابليت دوری از زمين و توان رهاسازی جنگ افزارهايی مثل بمب های موازنه ای و يورش مستقيم، تعداد انواع رادارهای هواپيماهای گروه 30 نسبت به گروه 20 تقريبا دو برابر شده است. از ديگر خصوصيات اين هواپيما می توان به تلفيق تغييرات ظاهری مورد نياز برای سازگاری B-2ها با علامت های تاييد شده راداری، تاسيسات ويژه دفاع خودكار و نصب سيستمی برای كنترل رد هواپيما در آسمان اشاره كرد. ظاهرا تمامی هواپيماهای آزمايشی گروه 10 و گروه 20 به شكل هواپيماهای گروه 30 اصلاح شده اند كه اين فرايند اصلاح در جولای 1995 آغاز شد و در ژوئن 2000 به پايان رسيد.

برنامه ساخت B-2 در سال 1981 آغاز شد و سرانجام در 1987 نيروی هوايی با اين طرح موافقت كرد تا كار تهيه 132 فروند هواپيمای كاربردی B-2 برای انجام ماموريت های حساس بمباران، آغاز شود. با فروپاشی اتحاد جماهير شوروی اهميت اجرای برنامه B-2 از ميان رفت و اين پروژه در رديف فعاليت های عادی قرار گرفت. همچنين تعداد هواپيماها نيز به 20 فروند و يك هواپيمای آزمايشی كاهش يافت. اگر چه شمايل بال پرواز B-2ها امروزه غيرعادی به نظر می رسد اما مهندسان هوانوردی شناخت كاملی در مورد امتيازات اين طرح مبنا دارند. از زمان جنگ جهانی اول طراحی هواپيماهای جنگی تمام بال به منظور پايداری بيشتر در هوا، به خوبی مورد بررسی قرار گرفته است. مهندسانی مثل جان نورتراپ (J.Northrop) دانستند برای آنكه چنين طرحی به هنگام حركت در هوا نيروی پسای كمتری توليد كند نياز به بدنه و دم متفاوتی دارد. بنابراين نيروی مقاومت هوايی كه به اين ترتيب از آن صرفنظر شد می توانست در كسب امتيازات ويژه ديگری مثل سرعت بالاتر يا قابليت حمل بار بيشتر و همچنين برد پرواز بلندتر به كار رود.

globalsecurity.org

جنگ در عراق با شدت هر چه تمام تر در جريان است. خبرهايی كه از سوی رسانه ها در مورد اين جنگ مخابره می شود گاه آن چنان متناقض است كه دقيقا مشخص نيست وضعيت در جبهه های جنگ به چه شكل است. در دو سوی اين جنگ نابرابر، طرفين از تسليحاتی كه هيچ تناسخ و شباهتی باهم ندارند بهره می جويد. در يكسو عراق است با زيرساخت های نظامی ای كه طی جنگ اول خليج فارس در سال 1991 و بيش از ده سال تهاجم مداوم جنگنده بمب افكن های آمريكا و انگليس نابود شده و امروز جزء نيروهای پياده مجهز به سلاح های خودكار سبك و تانك های تي72 روسی چيزی ندارد و در دگرسو ارتش تا دندان مسلحی كه از پيشرفته ترين ادوات جنگی روز برخوردار است.

زبده ترين و كارآمدترين نيروهای عراقی اعضای گارد رياست جمهوری اين كشور هستند كه به بهترين امكانات نيز تجهيز شده اند. گارد رياست جمهوری از شش واحد مستقل تشكيل شده كه اكنون قصی، پسر ارشد صدام رهبری شان را برعهده دارد و سرتيپ ستاد ابراهيم عبدالستار محمدالتكريتی فرمانده عملياتی نيروهای اين واحدها است. اين نيروها متشكل از واحدهای زرهی، مكانيزه، پياده نظام و نيروهای ويژه است كه تعداد دقيقی از تعداد نيروهايش در دست نيست.

در جنگ 1991 خليج فارس اين تانك ها كه مهمترين بخش واحدهای زرهی عراق را تشكيل می دادند نام شير بابل بر خود گرفته بودند. اين تانك ها كه اولين بار در سال 1977 وارد ارتش عراق شده اند تعدادشان به بيش از هزار و دويست دستگاه بالغ می شد و در پی جنگ هشت ساله عراق عليه ايران و سپس تهاجم سهمگين هوايی و زمينی ائتلاف تحت رهبری آمريكا به عراق در سال 1991 اين زره پوش ها در برابر واحدهای زرهی مدرن آمريكا و هواپيماهای ويژه شكار تانك A10، شيرهای بی دندان و بی يال و كوپالی بودند كه خيلی زود زمين گير شدند. تخمين زده می شود عراق قبل از آغاز جنگ هفتصد دستگاه تانك تی 72 در اختيار داشته است.

تانك های MIA2 ارتش آمريكا موسوم به آبرامز را تانكی ديجيتالی می دانند. اين تانك اولين بار در جنگ اول خليج فارس به كار گرفته شده و جايگزين تانك های قديمی تر M-60 A35 شدند. MIA2 نمونه جديد، اصلاح شده و ارتقا يافته نسخه های اوليه آبرامز است كه به ادعای آمريكايی ها در جنگ 1991 حتی يك فروند از آنها در رويارويی با صدها فروند تانك تی 72 عراق آسيب نديد. تانك MIA2 چهار خدمه و هفتاد تن وزن دارد و در هر شرايط آب و هوايی قادر به انجام عمليات است. نيروی زمينی ارتش ايالات متحده در حال حاضر 77 فروند از اين تخته را كه سرعتش در زمين های مسطح و با پستی و بلندی كم به 70 كيلومتر در ساعت می رسد در اختيار دارد. از مدل قديمی تر اين تانك يعنی MI نيز حدود 1800 دستگاه در واحدهای زرهی ارتش ايالات متحده موجود است. ن هواپيمای ويژه شكار تانك با قابليت حمل بمب و موشك های زمين به زمين است. اين جت دوموتوره كه قادر به پرواز در ارتفاع پايين است قدرت مانوری شگرف دارد. مسلسلی 30 ميليمتری در دماغه دارد كه زره با قطر كم را هم می شكافد. اولين نمونه های A10 در سال 1975 تحويل نيروهای دريايی و هوايی ارتش ايالات متحده شد و اين هواپيما در جنگ اول خليج فارس در دفع حملات تانك های تی 72 عراقی نقش چشمگير و قابل توجه ايفا كرد. مسلسل اين هواپيما در هر دقيقه 3900 گلوله شليك می كند. شيشه محفظه كابين ضدگلوله است و بدنه كابين بازره تيتانيومی جان خلبان را حفظ می كند. در جنگ 1991 خليج فارس اين هواپيماها 8100 سورتی پرواز انجام دادند و در سال 1999 برای بالا بردن توان رزمی به ادوات الكترونيك جديد از جمله سيستم GPS مجهز شدند. توان فرود اين هواپيما در باندهای زيرسازی نشده را نيز بر توانمندی های اين شكارچی توانمند تانك بايد افزود.

جنگنده بمب افكن F117 اولين هواپيمای رادارگريز جهان است كه امكان پرواز اين هواپيما در ارتفاع پايين بدون ترس از رديابی و رهگيری را فراهم آورده است. اين هواپيمای يك نفره هرچند در كلاس جنگنده ها طبقه بندی می شود بمب افكنی سبك است كه دو بمب نهصد كيلوگرمی هدايت شونده ليزری حمل می كند و از آن برای هدف قرار دادن اهداف مهم و دشوار استفاده می شود. نيروی هوايی آمريكا مجموعا 54 فروند از اين جنگنده ـ بمب افكن 45 ميليون دلاری در اختيار دارد. در جنگ اول خليج فارس اين جنگنده يك سوم مأموريت های بمباران اهداف عراق را انجام داد و اين هواپيماها حدود 1300 سورتی پرواز انجام دادند و هزار هدف را نابود كردند. از اين هواپيمای نسبتا كوتاه برد در جنگ كنونی هم به دفعات استفاده شده است.

شبح نامی است كه او بر خود دارد. اين هواپيمای بمب افكن چهار موتوره تقريبا به طور كامل رادارگريز است و همين مسئله آن را به انتخاب اول فرماندهان نظامی آمريكا برای بمباران اهداف مهم از جمله سايت های راداری تبديل كرده است. B-2 بمب افكنی با برد زياد است كه قادر است بيست تن مهمات با خود حمل كند و اولين هواپيمای آمريكايی است كه به امكانات حمل بمب های هدايت شده مجهز شد. هر فروند از اين هواپيمای مدرن 2/2 ميليارد دلار قيمت دارد و همين مسئله B-2 را به گران قيمت ترين هواپيمای جهان تبديل كرده است. پوشش رادارگريز حساس اين هواپيما پس از هر پرواز نياز به ترميم و بازسازی دارد و با توجه به شرايط ويژه نگاهداری اين هواپيما تاكنون به جز پايگاه وايتمن در ايالت ميسوری آمريكا، كه پايگاه مادر اين بمب افكن است تنها در پايگاه نظامی آمريكا در سن ديه گو واقع در اقيانوس هند استقرار يافته اند. اين هواپيما كه سرعتی نزديك به سرعت صوت دارد قادر است با سوخت تكميلی 44 ساعت بدون وقفه پرواز كند كه دو خلبان آن به نوبت وظيفه هدايتش را برعهده می گيرند.

بی 52 را فراموش كنيد. نوبت غولی به نام B1 رسيده تا قدرتنمايی كند. اين هواپيما كه در سال های آخر جنگ سرد وارد خدمت شد به گونه ای طراحی شده بود كه بتواند سيستم های راداری اتحاد جماهير شوروی را فريب دهد و به قلمرو اين كشور رخنه كند. قرار بود اين هواپيما به طور كامل جايگزين بی 52های دهه 1950 شود كه به دليل پيشرفت های به دست آمده در تكنولوژی موشكی و قيمت سرسام آورشان اين برنامه كنار گذاشته شد. به ادعای آمريكايی ها هر چند اين بمب افكن رادارگريز يا به اصطلاح استيلت نيست اما تجهيزات فوق مدرن به كار گرفته شده در آن، چنان كارآمد است كه رهگيری آن را دشوار می كند. گفته می شود B-1 قادر به حمل طيف بسيار وسيعی از موشك ها و بمب های هدايت شونده است و می تواند بدون سوخت گيری يك بار دور كره زمين بچرخد.

هواپيماهای بدون سرنشين جاسوسی عملياتی جديد آمريكا موسوم به predator آخرين دستاورد ارتش ايالات متحده است. اين هواپيماها به تجهيزات ناوبری، فيلمبرداری مدرن و كارآمد مجهز هستند و از راه دور كنترل می شوند. در ابتدا اين هواپيما صرفا برای انجام مأموريت های جاسوسی، تجسسی طراحی شد اما در جنگ افغانستان با افزودن دو موشك به آن به هواپيمايی تهاجمی، عملياتی تبديل شد. حمله سوم نوامبر 2002 يك فروند از اين هواپيماهای بدون سرنشين در يمن به خودرويی كه سيا ادعا كرد حامل شش عضو القاعده بوده است شگفتی و خشم مقامات يمنی را برانگيخت و مباحثات بسياری را در مورد مشروعيت اين اقدام در پی داشت. اين هواپيماها قادرند مسافات بسيار طولانی را بدون سوخت گيری طی كرده و تا 1200 كيلوگرم مهمات مشتمل بر بمب و موشك های ليزری هدايت شونده با خود حمل كنند.

زمانی كه فرماندهان ارتش ايالات متحده در دهه 90 تصميم می گرفتند اهدافی را در دوردست نابود كنند موشك های كروز تنها گزينه موجود بود. دو مدل از اين موشك ها وجود داشت كه يكی مدل AGM86 بود كه توسط هواپيما شليك می شد و موشكی هوا به زمين بود و ديگری BGM109 بود كه توسط كشتی يا زيردريايی شليك شده و موشكی زمين به زمين بود. موشك های كروز قادر به حمل كلاهك های متعارف يا هسته ای هستند و از سيستم ناوبری، هدف گيری فوق العاده دقيقی بهره می جويند. موشك BGM109 با نام عمومی تام هاك شناخته می شود و قادر به حمل كلاهكی حداكثر 900 كيلوگرمی است و بردی بيش از دو هزار كيلومتر دارد. معمولا مدل هوا به زمين اين موشك توسط هواپيماهای -52 B يا B1 شليك می شود هرچند ساير جنگنده ـ بمب افكن ها هم با تغييراتی قادر به شليكش هستند.

ترجمه عباس فتاح زاده : در جريان جنگ عراق سيستم ناوبری GPS نقشی بسيار گسترده دارد. موشك ها و بمب های زيادی با هدايت اين سيستم از مبدا شليك شده و به مقصد می رسند. سيستم GPS يك سيستم هدايت ماهواره ای است كه در خدمت نيروهای آمريكايی قرار دارد.

GPS مخفف عبارت Global Positioning System است كه معنی آن «سيستم موقعيت يابی جهانی» می شود. در جنگ كنونی وظيفه اصلی اين سيستم بالا بردن دقت موشك ها و بمب ها در اصابت به اهداف دلخواه است. در قالب سيستم مذكور مجموعا 30 ماهواره فعاليت می كنند و به صورت تئوريك امكان اصابت بمب ها و موشك ها با حداكثر 2 متر اختلاف را به اهداف فراهم می سازند.

با وجود تمامی تبليغاتی كه در مورد دقت و اطمينان سيستم ناوبری فوق مطرح شده جنگ جاری در عراق نشان داد كه امكان ايجاد اختلال در اين سيستم وجود دارد. البته از گذشته در اين زمينه گفته هايی مطرح می شد. اما حالا اعتراض بوش، رئيس جمهور آمريكا، به پوتين حاكی از آن است كه عملا GPS ضربه پذير است. يك شركت روسی به نام «آويا كونورسيا» (Aviaconversia) دستگاه هايی را توليد می كند كه ظاهرا می تواند در سيستم GPS اختلال ايجاد كند. آمريكايی ها طی روزهای گذشته اختلالاتی را در سيستم ناوبری خويش شاهد بودند، لذا به سراغ روس ها رفته و ادعا می كنند كه شركت روسی فوق محصولات خود را در اختيار عراق قرار داده است. در سال 1999 شركت آويا كونورسيا دستگاه فوق را در نمايشگاه تسليحاتی پاريس به نمايش گذاشته بود. قيمت دستگاه ياد شده در آن نمايشگاه 4 هزار دلار بود اين دستگاه ظاهرا قادر است سيگنال های ارسالی در سيستم GPS را تا شعاع بزرگی در اطراف خويش برای دريافت كنندگان سيگنال های مذكور غيرقابل استفاده سازد. آمريكايی ها می گويند برد فعال دستگاه روس ها تا شعاع هزار كيلومتری خويش است.

به گفته كارشناسان وزارت حمل و نقل آمريكا دستگاه های فوق بسيار مقرون به صرفه بوده و ساختار ساده ای دارند. مايك سويك، نماينده شركت های توليدكننده سيستم GPS در كنفرانس ناوبری ماهواره ای در شهر مونيخ، در حاشيه اين كنفرانس گفت: «انواعی از دستگاه های پارازيت ساز فوق وجود دارند كه همانند يك تلفن همراه كوچك و به راحتی قابل جابه جايی هستند. البته اين انواع تنها می توانند تا شعاع چند كيلومتر برد داشته باشند. » اين دستگاه های پارازيت ساز حتی در اينترنت نيز تبليغ شده اند. يك كارشناس نظامی در آمريكا ضمن هشدار به اداره كنندگان سيستم GPS خاطرنشان كرده كه حتی با صرف تنها 40 دلار هم می توان نمونه ای اوليه و كوچك از اين سيستم های «پارازيت ساز» را ساخت.

سرهنگ داگلاس لوورو از پنتاگون نيز در يك مجله تخصصی ويژه ناوبری ماهواره ای می نويسد: «نمونه های ساده و كوچك اين دستگاه های پارازيت ساز قادرند تا شعاع چهار كيلومتری خويش چنان پارازيت هايی را ايجاد كنند كه هر گونه هدايت و ناوبری سيستم های تسليحاتی را غيرممكن سازد. » لوورو به همراه تعدادی از همكارانش سرگرم ابداع روش هايی برای مقابله با اين دستگاه های پارازيت ساز است. وزارت حمل و نقل آمريكا در گزارشی كه سپتامبر سال 2001 منتشر شد علاوه بر دستگاه های پارازيت ساز يك خطر ديگر را نيز متوجه سيستم GPS دانسته بود: جعل كردن سيگنال های سيستم. اخيرا اين امكان پيدا شده كه با ارسال سيگنال هايی ساختگی مشابه سيگنال های ارسالی در سيستم GPS، موشك ها، بمب ها، چرخ بال ها و كشتی ها را گمراه كرد و به سوی اهدافی دلخواه و خارج از برنامه هدايت كرد. البته از سال 1994 در ميان مراكز نظامی نوعی سيستم ارسال سيگنال تحت عنوان «سيستم ارسال سيگنال كدگذاری شده» رواج يافته تا ضربه پذيری از بابت سيگنال های جعلی به حداقل خود برسد.

به گزارش شبكه تلويزيونی الجزيره قطر، يك فروند موشك كه به بازار «النصر» در محله «الشعله» شهر بغداد اصابت كرد و 55 كشته بر جای گذاشت از هواپيمايبی ـ2 شليك شده است. اين شبكه خبری تعداد زخمی های اين حمله را حدود 50 نفر ذكر كرد. براساس اين گزارش يك مسئول عراقی گفت كار جست وجو برای يافتن ده ها نفر از مفقودان در ميان ساختمان های ويران شده اين منطقه همچنان ادامه دارد. به گفته اين شبكه تلويزيونی چون تعداد قربانيان اين حادثه زياد و حجم ويرانی ها گسترده بود برخی ناظران ابراز عقيده كردند كه موشك اصابت كرده به اين بازار از نوع موشك های دو هزار كيلوگرمی بوده كه هواپيماهای «بی ـ2» آنها را حمل می كند.

سيدمحسن حكيم، يك عضو ارشد مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق هرگونه ارتباط تشكيلاتی اين گروه با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ايران را تكذيب كرد. روز گذشته، دونالد رامسفلد وزير دفاع آمريكا در نشست روزانه اين وزارتخانه گفته بود: «ورود نيروهای جنگنده، مأموران اطلاعاتی و يا كسانی كه تحت فرماندهی مستقيم عمليات ژنرال فرانكس نباشند به عنوان تهديد بالقوه نسبت به نيروهای ائتلاف تلقی خواهند شد.» وی كه سخنانش بيشتر متوجه سپاه بدر (شاخه نظامی مجلس اعلای انقلاب اسلامی در عراق) بود مدعی شد: «نيروهای سپاه بدر توسط سپاه پاسداران ايران آموزش ديده، تجهيز و هدايت می شوند و ما دولت ايران را مسئول اقدامات آنها می دانيم.»محسن حكيم روز شنبه در گفت وگو با خبرنگار سياسی ايرنا با رد سخنان رامسفلد گفت: «سپاه بدر نيرويی كاملا عراقی و متشكل از فرزندان عراق است.» سيدمحسن حكيم خاطرنشان كرد: «نيروها و تسليحات و تمامی امكانات آموزش سپاه بدر از عراق تأمين می شود و فعاليت های آن با سپاه پاسداران ارتباطی ندارد. »

يك نشريه هنگ كنگی روز شنبه نوشت كه چين برای سومين روز متناوب در چند هفته گذشته از انتقال نفت مناطق شمال شرقی خود به كره شمالی خودداری كرده كه در نتيجه زندگی مردم كره شمالی با مشكل مواجه شده است. روزنامه «استريت تايمز» نوشت كه اين اقدام چين هشدار و پيامی به كره شمالی در ارتباط با توسعه برنامه های هسته ای اين كشور است. بر اساس اين گزارش، چين با قطع انتقال نفت به كره شمالی به اين كشور اعلام كرده كه اگر خواهان حمايت های اقتصادی پكن است، بايد دست از استمرار برنامه های اتمی خود بردارد. اين اقدام پكن در حقيقت نشانگر نگرانی رهبران چين از رويكرد فزاينده تنش ها در شبه جزيره كره و رويارويی خصمانه كره شمالی و آمريكا به دليل بحران اتمی است. اين در شرايطی است كه چين تاكنون موضع گيری هايش با سياست های كره شمالی هماهنگ بوده و از درخواست پيونگ يانگ برای گفت وگوی مستقيم و امضای پيمان خودداری از تعرض با آمريكا حمايت كرده است. تحليلگران معتقدند كه قطع انتقال نفت چين به كره شمالی به معنای افزايش نگرانی پكن از توسعه تسليحات هسته ای پيونگ يانگ و گسترش بی ثباتی در منطقه است. به نوشته استريت تايمز، «وانگ يی» معاون وزير امور خارجه چين ماه گذشته ميلادی در ديداری با «پاك نوم سون» همتای كره شمالی خود در پكن به شدت از برنامه هسته ای پيونگ يانگ ابراز نگرانی كرد و هشدار داد كه اگر اين روند ادامه يابد، ممكن است چين در موضع خود در مخالفت با تحريم كره شمالی تغييراتی بدهد.

تصاويری كه توسط ماهواره های تجاری از عراق تهيه می شود، می تواند اطلاعات واضح و با جزئيات فراوانی را از صحنه های جنگ در اختيار همگان قرار دهد. به گزارش پايگاه اينترنتی بی بی سی، از زمان جنگ خليج فارس به بعد با هدف تهيه اطلاعات دقيق برای امور مربوط به برنامه ريزی شهری، آلودگی هوا و مسائل زيست محيطی، چندين ماهواره پيشرفته به فضا پرتاب شده اند. در حال حاضر اين ماهواره ها دوربين های خود را به سوی عراق هدايت كرده اند و تصاوير آنها، مناطق درگيری را با وضوح قابل توجهی نشان می دهند. شركت ديجيتال گلوب، در چند روز اخير يك رشته تصاوير ماهواره ای از مركز بغداد منتشر كرده است. اين شركت اداره ماهواره كوئيك برد را برعهده دارد. ماهواره كوئيك برد در اكتبر سال 2001 به مدار زمين پرتاب شد و قادر است واضح ترين تصاوير را از فضا به زمين ارسال كند. وضوح اين تصاوير به حدی است كه اجسامی به ابعاد كمتر از 9/0 متر در آنها قابل شناسايی است. در تصاوير اين ماهواره كانال های نفت در حال حريق اطراف بغداد، مراكز بمباران شده و حتی درختان، خودروها و كاميون های در حال حركت قابل شناسايی است.